Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
कृत्वा च दक्षिणाग्रान् वै दर्भान् स प्रयतः शुचि: । प्रददौ श्रीमत: पिण्डान् नामगोत्रमुदाहरन्
kṛtvā ca dakṣiṇāgrān vai darbhān sa prayataḥ śuciḥ | pradadau śrīmataḥ piṇḍān nāmagotram udāharan |
Wika ni Bhishma: Matapos ayusin ang damong darbha na ang mga dulo ay nakaturo sa timog, si Nimi—malinis at mapagpigil—ay inilagay iyon bilang upuan sa ilalim ng mga paa ng mga Brahmin na kakain. Pagkaraan, naglagay din siya ng kuśang nakaturo sa timog sa harap niya, at maingat at may paggalang na inihandog ang mga bolang-kanin para sa yumao (piṇḍa), habang binibigkas ang pangalan at ang angkan ng kanyang marangal na anak.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes disciplined performance of ancestral rites: ritual purity (śuci), careful preparation (prayata), correct orientation and use of darbha, and explicit naming of the recipient through nāma-gotra—showing that dharma is upheld through attentive, truthful, and respectful action.
A performer of śrāddha prepares south-pointed darbha as ritual seats for the Brahmins who will partake of the meal, then offers piṇḍas while reciting the deceased son’s name and lineage, completing the offering with proper formalities.