अन्नदान-प्रशंसा (Praise of the Gift of Food) | Annadāna-Praśaṃsā
आशीविषसमेभ्यश्ष तेभ्यो रक्षस्व भारत । तान् युक्तैरुपजिज्ञास्यस्तथा द्विजवरोत्तमान्
bhīṣma uvāca | āśīviṣa-samebhyaś ca tebhyo rakṣasva bhārata | tān yuktair upajijñāsyas tathā dvija-varottamān |
Wika ni Bhishma: “O Bharata (Yudhishthira), ingatan mo ang sarili mo laban sa mga taong ganyan—na tulad ng mga ahas na may kamandag. Sa pamamagitan ng mga sugo na may kakayahan, maingat mong siyasatin at kilalanin ang mga pinakadakilang pantas na Brahmana: yaong walang ninanais mula sa mga diyos o sa mga tao, laging nasisiyahan, at nabubuhay sa anumang dumarating nang hindi hinihingi. Kapag natagpuan mo sila, anyayahan mo at parangalan araw-araw sa ganap na pagtanggap at pag-aasikaso; sapagkat kapag ang mga iginagalang na asceta ay napighati, maaari silang maging nakapanghihilakbot gaya ng mga ahas na may lason.”
भीष्म उवाच
A ruler must actively seek out truly content, desireless, and self-sustaining Brahmin sages and honor them consistently. Neglecting or distressing such persons is dangerous, because their anger—born of injury or disrespect—can be as deadly as a venomous snake. The ethical thrust is vigilant respect, protection of dharma through hospitality, and prudent governance.
In the Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on righteous conduct and royal duties. Here he warns Yudhishthira to identify eminent Brahmins through reliable agents and to invite and honor them regularly, emphasizing that if such ascetics are made unhappy they can become formidable, hence the king should safeguard himself by proper reverence and support.