Shloka 15
अन्नदान-प्रशंसा (Praise of the Gift of Food) | Annadāna-Praśaṃsā
कृतैरावस थेैरननित्य॑ संप्रेष्यै: सपरिच्छदै: । निमन्त्रयेथा: कौरव्य सर्वकामसुखावहै:
bhīṣma uvāca |
kṛtair āvasathair anitya-saṁpreṣyaiḥ sa-paricchadaiḥ |
nimantrayedāḥ kauravya sarva-kāma-sukhāvahaiḥ ||
Wika ni Bhishma: “O Kauravya (Yudhishthira), hanapin—sa pamamagitan ng mga sugo—ang mga kagalang-galang na pantas na Brahmana: yaong walang ninanais mula sa mga diyos o sa mga tao, laging nasisiyahan, at nabubuhay sa anumang dumarating nang hindi hinihingi. Anyayahan mo sila na may maayos na inihandang matutuluyan, mga tagapaglingkod, at lahat ng kailangang kagamitan—mga handog na nagdudulot ng nararapat na kaginhawaan. Sapagkat kapag ang mga taong tulad nila ay napighati, nagiging kakila-kilabot sila gaya ng mga ahas na may kamandag; kaya’t pangalagaan mo ang sarili mo sa pamamagitan ng paggalang sa kanila. Araw-araw, tanggapin mo sila sa iyong tahanan nang may ganap na paggalang at pag-aasikaso, sapagkat ang gayong pagpupugay ay nagdudulot ng kapakanan at ligaya.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king safeguards his realm and his own welfare by honoring truly content, desireless brahmin sages with proper hospitality—lodging, attendants, and respectful daily reception. Neglecting or offending such persons is dangerous; reverence toward them is presented as a practical form of protection grounded in dharma.
In Bhishma’s post-war instruction to Yudhishthira (Anushasana Parva), he advises the king to locate worthy brahmins through messengers and invite them to stay, providing comfortable arrangements and continual honor, warning that distressed sages can become fearsome if wronged.