Shloka 13
अन्नदान-प्रशंसा (Praise of the Gift of Food) | Annadāna-Praśaṃsā
आशिषं ये न देवेषु न च मर्त्येषु कुर्वते । अर्लन्तो नित्यसंतुष्टास्तथा लब्धोपजीविन:
āśiṣaṃ ye na deveṣu na ca martyeṣu kurvate | alpa-icchantō nitya-santuṣṭās tathā labdhopajīvinaḥ |
Sinabi ni Bhīṣma: “O Yudhiṣṭhira, hanapin—sa pamamagitan ng iyong mga sugo—ang mga kagalang-galang na pinakadakila sa mga ‘dalawang-beses na isinilang’: yaong hindi naghahangad ng anuman mula sa mga diyos o sa mga tao, kakaunti ang pagnanasa, laging nasisiyahan, at nabubuhay sa anumang dumarating. O Bhārata, kapag ang gayong mga tao ay napapailalim sa dalamhati, maaari silang maging nakapanghihilakbot na gaya ng makamandag na ahas; kaya’t ingatan mo ang sarili sa pamamagitan ng paggalang sa kanila. O supling ng Kuru, anyayahan sila sa isang tahanang kaaya-aya, may mga tagapaglingkod at kinakailangang kagamitan, at araw-araw ay igawad ang ganap na pag-asikaso; sapagkat ang kanilang kasiyahan ay pinagmumulan ng kagalingan at katuparan ng mga layunin.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A ruler should actively seek out and honor truly renunciant, content Brahmins who ask nothing of gods or men and live on what comes. Their goodwill safeguards the king; neglecting or offending them can invite grave harm, so daily, complete hospitality is presented as a practical expression of dharma and self-protection.
In the Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on royal conduct and dharma. Here he urges the king to locate such ascetic, low-desire Brahmins via messengers, invite them into a well-provisioned home, and honor them continually—warning that if they are made unhappy they may become dangerously wrathful, like venomous serpents.