Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 42
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
प्रकृति: सा मम परा न क्वचित् प्रतिहन्यते । न चात्मगतमैश्चूर्यमाश्षर्य प्रतिभाति मे
prakṛtiḥ sā mama parā na kvacit pratihanyate | na cātmagatam aiśvaryaṃ āścarya-pratibhāti me, maharṣayaḥ |
Wika ni Vāyu: “Ang aking kataas-taasang likás ay hindi napipigil saanman. Ni ang kapangyarihang maharlika na nananahan sa akin ay hindi ko nakikita bilang isang ‘kababalaghan,’ O mga dakilang rishi. Ang inyong pagdalo ay banal, tulad ng sa mga diyos. Anumang kagila-gilalas at makalangit na bagay sa langit o sa lupa—maging yaong hindi pa ninyo nakita—ay tuwiran kong nasasaksihan. Ang pagkaalam sa lahat ay aking pinakamataas na likás; hindi ito napipigil sa alinmang dako. Gayunman, ang sinasabi at naririnig sa piling ng mga mabubuti ay karapat-dapat pagtiwalaan, at nananatili sa daigdig nang matagal gaya ng ukit sa bato.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Divine capacities (omniscience, lordship) may be natural and unimpeded for a deity, yet ethical authority is still grounded in the trustworthy speech of the virtuous; what the good proclaim is to be relied upon and has lasting force, like an inscription on stone.
Vāyudeva addresses assembled great seers, acknowledging their divine presence and stating his own unobstructed higher nature and innate sovereignty. He then emphasizes that, despite his direct knowledge of wondrous things in heaven and on earth, the testimony heard among righteous people remains especially credible and enduring.