Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 43
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
श्रद्धेयः कथितो हार्थ: सज्जनश्रवर्ण गत: । चिरं तिष्ठति मेदिन्यां शैले लेख्यामिवार्पितम्
śraddheyaḥ kathito hārthaḥ sajjanaśravaṇa-gataḥ | ciraṁ tiṣṭhati medinyāṁ śaile lekhyeva ārpitaḥ ||
Wika ni Vāyu: “Ang pahayag na karapat-dapat pagtiwalaan, kapag nabigkas at tinanggap sa tainga ng mga banal na tao, ay nananatili sa daigdig nang mahabang panahon—gaya ng ukit na nakalilok sa bato. O mga dakilang rishi, ang inyong pagdalo ay banal na tulad ng sa mga diyos. Bagama’t may mga kagila-gilalas at makalangit na bagay sa langit o sa lupa na hindi pa ninyo nakita, tuwiran ko itong nasasaksihan. Ang pagkaalam sa lahat ay aking natatanging likás; hindi ito napipigil saanman. At ang kapangyarihang naghahari sa akin ay hindi ko itinuturing na nakapagtataka. Gayunman, ang sinasabi at naririnig sa piling ng mga mabubuti ay nananatiling matatag at pangmatagalan.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Words that are trustworthy and taken up by virtuous listeners gain lasting force in the world; moral authority is strengthened when truth is spoken and received among the good, becoming enduring like writing carved in stone.
Vāyudeva addresses great seers, praising their divine presence and briefly noting his own unobstructed knowledge and power; he then emphasizes that even beyond divine perception, the testimony preserved among noble people remains stable and long-lasting.