Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
भारद्वाजस्य हन्तारं सोडभिसंधाय भूपति: । आजउल्ठे तत् तथा सर्व द्रुपद: कर्मसिद्धये,तदनन्तर द्रोणके घातक पुत्रका संकल्प लेकर राजा द्रुपदने कर्मकी सिद्धिके लिये उपयाजके कथनानुसार सारी व्यवस्था की
Bhāradvājasya hantāraṃ soḍabhisaṃdhāya bhūpatiḥ | ājau ulṭhe tat tathā sarva Drupadaḥ karmasiddhaye | tad-anantaraṃ Droṇake ghātaka-putrakā-saṅkalpaṃ lekara rājā Drupadane karmakī siddhike liye Upayājake kathanānusāra sārī vyavasthā kī |
Ang hari Drupada, matapos buuin ang matibay na pasiya na magluwal ng papatay sa anak ni Bhāradvāja (si Droṇa), ay inayos ang lahat ayon dito upang matupad ang kanyang layon. Pagkaraan, sa hangaring magkaanak na lalaki na magiging kasangkapan ng kamatayan ni Droṇa, ginawa ni Drupada ang lahat ng paghahanda ayon sa tagubilin ng saserdoteng si Upayāja, upang ang kanyang piniling gawain ay ganap na magbunga.
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights how a fixed intention (saṅkalpa) can drive action to completion, but it also raises an ethical tension: when resolve is rooted in vengeance, even well-organized means (including ritual arrangements) become morally charged, showing how intention shapes the dharmic quality of an undertaking.
Drupada, hostile to Droṇa, determines to obtain an agent who will kill Droṇa in battle. Following the priest Upayāja’s guidance, he organizes the necessary preparations so that his plan—framed as a purposeful undertaking—will be successfully accomplished.