Shloka 36
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
याजस्तु हवनस्यान्ते देवीमाज्ञापयत् तदा । प्रेहि मां राज्ञि पृषति मिथुन त्वामुपस्थितम्,(कुमारश्न कुमारी च पितृवंशविवृद्धये ।) हवनके अन्तमें याजने द्रपदकी रानीको आज्ञा दी--'पृषतकी पुत्रवधू! महारानी! शीघ्र मेरे पास हविष्य ग्रहण करनेके लिये आओ। तुम्हें एक पुत्र और एक कन्याकी प्राप्ति होनेवाली है, वे कुमार और कुमारी अपने पिताके कुलकी वृद्धि करनेवाले होंगे”
yājastu havanasyānte devīm ājñāpayat tadā | prehi māṃ rājñi pṛṣati mithunaṃ tvām upasthitam || (kumāraś ca kumārī ca pitṛvaṃśavivṛddhaye) ||
Sa pagtatapos ng handog sa apoy, iniutos ng punong saserdote sa reyna: “Lumapit ka agad sa akin, O Reyna, O manugang ni Pṛṣata; ang magkaparis (na supling) ay nakahanda na para sa iyo.” At ipinahiwatig pa niya na magkakamit ng isang anak na lalaki at isang anak na babae, at ang batang lalaki at batang babae ay magiging daan sa pagdami ng angkan ng kanilang ama.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse links personal events (the birth of children) to dharma: ritual action and rightful intention are portrayed as supporting social order, especially the continuity of lineage and responsibility within a royal house.
After the fire-offering concludes, the priest calls the queen (connected with Pṛṣata) and tells her to come receive the sacrificial outcome, announcing that a pair of children—a son and a daughter—are ready to be granted, destined to strengthen their father’s family line.