Adhyaya 13

Verse 1

सूत उवाच एकत्रिंशत्तमः कल्पः पीतवासा इति स्मृतः ब्रह्मा यत्र महाभागः पीतवासा बभूव ह

Sinabi ni Sūta: “Ang ika-tatlumpu’t isang Kalpa ay inaalala bilang ‘Pītavāsā’ na Kalpa, sapagkat sa siklong iyon ang lubhang mapalad na Brahmā ay tunay na nagpakita na nakadamit ng dilaw.”

Verse 2

ध्यायतः पुत्रकामस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः प्रादुर्भूतो महातेजाः कुमारः पीतवस्त्रधृक्

Habang si Brahmā, ang Parameṣṭhin—ang Kataas-taasang Tagapag-ayos—ay nagmumuni na may pagnanais ng isang anak, nagpakita ang isang banal na Kabataang nagniningning, naglalagablab sa dakilang liwanag, na nakadamit ng dilaw.

Verse 3

पीतगन्धानुलिप्ताङ्गः पीतमाल्यांबरो युवा हेमयज्ञोपवीतश् च पीतोष्णीषो महाभुजः

Ang Kanyang mga sangkap ay pinahiran ng ginintuang-dilaw na halimuyak; suot Niya ang dilaw na kuwintas ng bulaklak at dilaw na kasuotan. Sa anyong kabataan, taglay Niya ang ginintuang yajñopavīta (banal na sinulid) at dilaw na putong; makapangyarihan ang Kanyang mga bisig—Siya ang Pati, na nagpapaluwag sa pāśa, ang tali ng pagkagapos ng mga paśu, ang mga kaluluwang nabibigkis.

Verse 4

तं दृष्ट्वा ध्यानसंयुक्तो ब्रह्मा लोकमहेश्वरम् मनसा लोकधातारं प्रपेदे शरणं विभुम्

Nang makita Siya, si Brahmā—nakalubog sa pagninilay—ay sa isip tumangan ng kanlungan sa laganap-sa-lahat na Panginoong Maheshvara, ang Kataas-taasang Tagapagtaguyod at Tagapag-ayos ng mga daigdig.

Verse 5

ततो ध्यानगतस्तत्र ब्रह्मा माहेश्वरीं वराम् गां विश्वरूपां ददृशे महेश्वरमुखाच्च्युताम्

Pagkaraan, doon ay pumasok si Brahmā sa malalim na dhyāna at nasilayan ang dakilang Baka ni Maheśvarī—si Viśvarūpā, na may anyong pangkalahatan—na lumitaw mula mismo sa bibig ni Mahādeva. Sa pangitaing ito, nakilala ni Brahmā si Śiva bilang Pati, ang kataas-taasang pinagmumulan na pinanggagalingan maging ng kapangyarihang nagpapanatili ng sangnilikha.

Verse 6

चतुष्पदां चतुर्वक्त्रां चतुर्हस्तां चतुःस्तनीम् चतुर्नेत्रां चतुःशृङ्गीं चतुर्दंष्ट्रां चतुर्मुखीम्

Nakita niya ang isang anyong kamangha-mangha at nakapanghihilakbot sa paggalang: may apat na paa, apat na mukha, apat na bisig, at apat na dibdib; may apat na mata, apat na sungay, at apat na pangil—isang sagisag ng di-maaarok na kapangyarihan ng Panginoon, na sa pamamagitan nito ang Pati (Śiva) ang namamahala sa nahayag na kaayusan habang nananatiling lampas sa lahat ng gapos (pāśa).

Verse 7

द्वात्रिंशद्गुणसंयुक्ताम् ईश्वरीं सर्वतोमुखीम् स तां दृष्ट्वा महातेजा महादेवीं महेश्वरीम्

Taglay ang tatlumpu’t dalawang banal na kagalingan, ang Īśvarī—nakaharap sa lahat ng dako—ay nakita ng yaong maningning (si Brahmā). Sa pagkakita sa kanya, nakilala niya siya bilang Mahādevī, ang kataas-taasang Maheśvarī—ang Śakti ng Panginoon na namamahala sa lahat.

Verse 8

पुनराह महादेवः सर्वदेवनमस्कृतः मतिः स्मृतिर्बुद्धिरिति गायमानः पुनः पुनः

Pagkatapos, si Mahādeva—na sinasamba at binabati ng lahat ng mga deva—ay nagsalita muli, paulit-ulit na inaawit: “mati (pagkilatis), smṛti (pag-alaala), at buddhi (nagising na talino),” nang paulit-ulit.

Verse 9

एह्येहीति महादेवि सातिष्ठत्प्राञ्जलिर्विभुम् विश्वमावृत्य योगेन जगत्सर्वं वशीकुरु

“Halika, halika, O Mahādevī!”—kaya siya’y tumindig na magkadikit ang palad sa harap ng Panginoong sumasaklaw sa lahat at nagsabi: “Sa pamamagitan ng yoga, balutin mo ang sansinukob at pasukuin ang buong daigdig sa ilalim ng iyong banal na kapangyarihan.”

Verse 10

अथ तामाह देवेशो रुद्राणी त्वं भविष्यसि ब्राह्मणानां हितार्थाय परमार्था भविष्यसि

Pagkaraan, sinabi ng Panginoon ng mga deva sa kanya: “Ikaw ay magiging Rudrāṇī. Para sa kapakanan ng mga Brāhmaṇa, ikaw ay mahahayag, at ikaw ay itatatag sa pinakamataas na layon (paramārtha), na umaakay sa mga nilalang tungo sa sukdulang kabutihan.”

Verse 11

तथैनां पुत्रकामस्य ध्यायतः परमेष्ठिनः प्रददौ देवदेवेशः चतुष्पादां जगद्गुरुः

Kaya nga, nang si Parameṣṭhin (Brahmā), na naghahangad ng anak, ay nagmuni-muni sa dhyāna, ipinagkaloob sa kanya ng Panginoon ng mga diyos—ang Guro ng sanlibutan—ang Vedang may apat na “paa” (catuṣpāda), bilang daan upang ang paśu, ang kaluluwang nakagapos, ay makalapit sa Pati, ang Panginoon.

Verse 12

ततस्तां ध्यानयोगेन विदित्वा परमेश्वरीम् ब्रह्मा लोकगुरोः सो ऽथ प्रतिपेदे महेश्वरीम्

Pagkaraan, si Brahmā—sa pamamagitan ng pagsasanay ng dhyāna-yoga—ay nakabatid sa Kataas-taasang Diyosa; at sa biyaya ng Guro ng mga daigdig, kanyang natamo ang tunay na pagkakakilala kay Maheśvarī.

Verse 13

गायत्रीं तु ततो रौद्रीं ध्यात्वा ब्रह्मानुयन्त्रितः इत्येतां वैदिकीं विद्यां रौद्रीं गायत्रीमीरिताम्

Pagkaraan, ayon sa kautusan ni Brahmā, kanyang pinagbulayan ang Raudrī Gāyatrī. Kaya ipinahahayag ang kaalamang-mantra ng Veda na ito bilang Raudrī Gāyatrī—na nagbabalik-loob sa paśu, ang kaluluwang nakagapos, tungo kay Pati, si Rudra.

Verse 14

जपित्वा तु महादेवीं ब्रह्मा लोकनमस्कृताम् प्रपन्नस्तु महादेवं ध्यानयुक्तेन चेतसा

Matapos isagawa ni Brahmā ang japa para sa Mahādevī—na sinasamba ng lahat ng daigdig—siya’y sumilong kay Mahādeva, taglay ang isip na nakayuko at nakayugto sa pagninilay.

Verse 15

ततस्तस्य महादेवो दिव्ययोगं बहुश्रुतम् ऐश्वर्यं ज्ञानसंपत्तिं वैराग्यं च ददौ प्रभुः

Pagkaraan nito, si Mahādeva—ang Kataas-taasang Panginoon—ay nagkaloob sa kanya ng banal na Yoga, malawak na sagradong karunungan, kapangyarihang panginoon, yaman ng tunay na kaalaman, at vairāgya—pagkawalang-kapit sa pagnanasa.

Verse 16

ततो ऽस्य पार्श्वतो दिव्याः प्रादुर्भूताः कुमारकाः पीतमाल्यांबरधराः पीतस्रगनुलेपनाः

Pagkatapos, sa magkabilang panig Niya, nagpakita ang mga banal na kumāraka—mga kabataang tagapaglingkod—na may dilaw na kuwintas ng bulaklak at kasuotang dilaw, pinalamutian ng dilaw na mga korona ng bulaklak at mababangong pahid; tanda ng Pati, ang Panginoon, na inihahayag ang Kanyang mapalad na kawan.

Verse 17

पीताभोष्णीषशिरसः पीतास्याः पीतमूर्धजाः ततो वर्षसहस्रान्त उषित्वा विमलौजसः

May dilaw na putong sa ulo, dilaw ang mukha at dilaw ang buhok; at sila, na may ningning na dalisay at walang dungis, ay nanahan hanggang sa matapos ang isang libong taon.

Verse 18

योगात्मानस्तपोह्लादाः ब्राह्मणानां हितैषिणः धर्मयोगबलोपेता मुनीनां दीर्घसत्त्रिणाम्

Sila’y may kaluluwang yogin, mga ascetic na nagagalak sa ligayang isinilang ng tapas; mga tagapaghangad ng kabutihan ng mga Brāhmaṇa; pinagkalooban ng lakas ng dharma at yoga—mga muni na nagpapatuloy ng mahahabang sattrā na handog.

Verse 19

उपदिश्य महायोगं प्रविष्टास्ते महेश्वरम् एवमेतेन विधिना ये प्रपन्ना महेश्वरम्

Matapos ituro sa kanila ang Dakilang Yoga, sila’y pumasok at nalusaw sa loob ni Mahādeva, si Maheśvara. Kaya, ayon sa itinakdang paraang ito, ang sinumang sumuko kay Maheśvara ay nakakamit ang pagkalubog sa Panginoon—si Pati, ang nag-aalis ng tali (pāśa) ng paśu, ang kaluluwang nakagapos.

Verse 20

अन्ये ऽपि नियतात्मानो ध्यानयुक्ता जितेन्द्रियाः ते सर्वे पापमुत्सृज्य विमला ब्रह्मवर्चसः

Ang iba pa—may pagpipigil sa sarili, nakalapat sa pagninilay (dhyāna), at nagwagi sa mga pandama—itinatakwil ang lahat ng kasalanan; nagiging dalisay at walang dungis, at nagniningning sa liwanag ng Brahman, sapagkat ang kanilang panloob na disiplina ay nakaayon kay Pati, ang Panginoong Śiva, na pumuputol sa pāśa na nagbubusabos sa paśu (kaluluwang nakagapos).

Verse 21

प्रविशन्ति महादेवं रुद्रं ते त्वपुनर्भवाः

Pumapasok sila kay Rudra, ang Dakilang Diyos na Mahādeva; nang marating Siya bilang Pati, sila’y nagiging apunarbhava—mga kaluluwang pinalaya sa gapos ng pagbabalik (wala nang muling pagsilang).