Adhyaya 26
Purva BhagaAdhyaya 2622 Verses

Adhyaya 26

Kṛṣṇa’s Departure, Kali-yuga Dharma, and the Prohibition of Śiva-Nindā (Hari–Hara Samanvaya)

Ipinagpapatuloy ng kabanatang ito ang salaysay ng angkan at mga avatāra: binabanggit nang maikli ang mga supling ni Śrī Kṛṣṇa (Sāmba at Aniruddha), at inaalala ang paglipol niya sa mga asura at ang muling pag-aayos ng kaayusang kosmiko, hanggang sa magpasya Siya—sa pinakamataas na karunungan—na lumisan patungo sa Kanyang kataas-taasang tahanan. Dumating si Bhṛgu at iba pang mga ṛṣi sa Dvārakā; pinarangalan sila ni Kṛṣṇa sa harap ni Rāma at ipinahayag ang nalalapit na pag-alis, na nagsasabing sumibol na ang Kali-yuga at magdudulot ng pagbagsak ng asal at dharma. Inutusan niya ang mga pantas na ipalaganap ang nagliligtas na kaalamang espirituwal para sa kapakanan ng mga Brāhmaṇa, at itinuro na kahit minsang pag-alaala sa Panginoon ay sumisira sa kasalanang mula sa Kali, at ang araw-araw na pagsamba ayon sa Veda ay humahantong sa pinakamataas na kalagayan. Pagkaraan ay malinaw na itinuro ang Hari–Hara samanvaya: pinagtitibay ang bhakti kay Nārāyaṇa, ngunit mariing ipinagbabawal ang poot o paninirang-puri kay Maheśvara (Śiva), sapagkat ang mga ritwal, tapas, at kaalaman ay nawawalan ng bunga sa mga nindā kay Śiva. Nagtatapos ang kabanata sa babala laban sa mga angkang sinumpa at kaaway ni Śiva; umalis ang mga ṛṣi, inurong ni Kṛṣṇa ang Kanyang angkan, at ang phalaśruti ay nangangako ng merit sa bumibigkas at nakikinig—at saka nagtatanong: “ano pa ang nais ninyong marinig?”

All Adhyayas

Shlokas

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः सूत उवाच ततो लब्धवरः कृष्णो जाम्बवत्यां महेश्वरात् / अजीजनन्महात्मानं साम्बमात्मजमुत्तमम्

Ganito sa Śrī Kūrma Purāṇa, sa Saṃhitā na may anim na libong taludtod, sa unang bahagi, ang ika-dalawampu’t limang kabanata. Wika ni Sūta: Pagkaraan, si Kṛṣṇa, na tumanggap ng biyaya mula kay Maheśvara, ay nagkaanak kay Jāmbavatī ng dakilang-loob at marangal na anak—si Sāmba.

Verse 2

प्रद्युम्नस्याप्यभूत् पुत्रो ह्यनिरुद्धो महाबलः / तावुभौ गुणसंपन्नौ कृष्णस्यैवापरे तनू

Si Pradyumna man ay nagkaroon din ng anak na lalaki—si Aniruddha, na may dakilang lakas. Kapwa sila puspos ng mabubuting katangian, na wari’y mga karugtong na anyo ni Kṛṣṇa mismo.

Verse 3

हत्वा च कंसं नरकमन्यांश्च शतशो ऽसुरान् / विजित्य लीलया शक्रं जित्वा बाणं महासुरम्

Matapos patayin si Kaṃsa at Naraka, at daan-daang iba pang asura, at sa pamamagitan ng banal na lila ay napasuko si Śakra (Indra), tinalo rin Niya si Bāṇa, ang dakilang asura.

Verse 4

स्थापयित्वा जगत् कृत्स्नं लोके धर्मांश्च शाश्वतान् / चक्रे नारायणो गन्तुं स्वस्थानं बुद्धिमुत्तमाम्

Nang maayos Niya ang buong daigdig at maitatag sa mundo ang mga walang-hanggang alituntunin ng dharma, si Nārāyaṇa, sa pamamagitan ng pinakamataas na karunungan, ay nagpasiyang lumisan patungo sa Kanyang sariling tahanan.

Verse 5

एतस्मिन्नन्तरे विप्रा भृग्वाद्याः कृष्णमीश्वरम् / आजग्मुर्द्वारकां द्रष्टुं कृतकार्यं सनातनम्

Samantala, ang mga pantas na brahmin—pinangungunahan ni Bhṛgu—ay dumating sa Dvārakā upang masilayan si Panginoong Kṛṣṇa, ang Īśvara na Kataas-taasan, ang Walang-hanggan na natupad na ang Kanyang layon.

Verse 6

स तानुवाच विश्वात्मा प्रणिपत्याभिपूज्य च / आसनेषूपविष्टान् वै सह रामेण धीमता

Pagkaraan, ang Kaluluwa ng Sansinukob ay nagsalita sa kanila—matapos yumukod at magbigay ng nararapat na pagpupugay—habang sila’y nakaupo sa kani-kanilang upuan, kasama ang marunong na Rama.

Verse 7

गमिष्ये तत् परं स्थानं स्वकीयं विष्णुसंज्ञितम् / कृतानि सर्वकार्याणि प्रसीदध्वं मुनीश्वराः

“Ako’y lilisan patungo sa aking kataas-taasang dako, na tinatawag na sariling tahanan ni Viṣṇu. Natupad na ang lahat ng dapat gawin; maging payapa kayo sa biyaya, O mga panginoon sa mga muni.”

Verse 8

इदं कलियुगं घोरं संप्राप्तमधुनाशुभम् / भविष्यन्ति जनाः सर्वे ह्यस्मिन् पापानुवर्तिनः

Dumating na ngayon ang kakila-kilabot at di-mapalad na Kali-yuga; sa panahong ito, ang lahat ng tao ay tunay na susunod sa kasalanan at gagawing landas ang maling gawa.

Verse 9

प्रवर्तयध्वं मज्ज्ञानं ब्राह्मणानां हितावहम् / येनेमे कलिजैः पापैर्मुच्यन्ते हि द्विजोत्तमाः

“Ipalaganap at pasimulan ninyo ang Aking banal na kaalaman na kapaki-pakinabang sa kapakanan ng mga Brāhmaṇa; sa pamamagitan nito, ang pinakamahuhusay na dvija ay tunay na mapapalaya sa mga kasalanang isinilang sa Kali-yuga.”

Verse 10

ये मां जनाः संस्मरन्ति कलौ सकृदपि प्रभुम् / तेषां नश्यतु तत् पापं भक्तानां पुरुषोत्तमे

Sa Kali-yuga, kahit ang sinumang makaalaala sa Akin—ang Panginoon—kahit minsan lamang: nawa’y mapuksa ang kasalanang iyon ng mga deboto, sapagkat Ako ang Puruṣottama, ang Kataas-taasan sa lahat ng nilalang.

Verse 11

येर्ऽचयिष्यन्तिमां भक्त्या नित्यं कलियुगे द्विजाः / विधाना वेददृष्टेन ते गमिष्यन्ति तत् पदम्

Ang mga dvija na sa Kali-yuga ay sumasamba sa Akin araw-araw nang may debosyon, at nagsasagawa ng mga ritwal ayon sa paraang nasasaksihan sa Veda, ay makararating sa kalagayang iyon—sa Aking tahanan.

Verse 12

ये ब्राह्मणा वंशजाता युष्माकं वै सहस्त्रशः / तेषां नारायणे भक्तिर्भविष्यति कलौ युगे

Ang mga Brāhmaṇa na isisilang sa inyong angkan—tunay na libu-libo—sa Kali-yuga ay magkakaroon ng debosyon kay Nārāyaṇa.

Verse 13

परात् परतरं यान्ति नारायणपरायणाः / न ते तत्र गमिष्यन्ति ये द्विषन्ति महेश्वरम्

Ang mga ganap na kumakalinga kay Nārāyaṇa ay makaaabot sa kalagayang lampas pa sa lampas (ang sukdulang pag-iral na transendente). Ngunit ang mga napopoot kay Maheśvara (Śiva) ay hindi makararating doon.

Verse 14

ध्यानं होमं तपस्तप्तं ज्ञानं यज्ञादिको विधिः / तेषां विनश्यति क्षिप्रं ये निन्दन्ति पिनाकिनम्

Ang pagninilay, homa (handog sa apoy), mga pag-aayuno at pagtitiis na naisagawa nang wasto, kaalamang espirituwal, at mga itinakdang ritwal gaya ng yajña—lahat ng ito’y mabilis na nawawala sa mga lumalait kay Pinākin (Śiva, tagapagdala ng busog na Pināka).

Verse 15

यो मां समाश्रयेन्नित्यमेकान्तं भावमाश्रितः / विनिन्द्य देवमीशानं स याति नरकायुतम्

Kahit ang sinuman ay laging kumakalinga sa akin nang may iisang-tutok na debosyon, kung nilalapastangan niya ang Panginoon—si Īśāna (Śiva)—siya’y mapapasa-impiyerno sa di-mabilang na karamihan.

Verse 16

तस्मात् सा परिहर्तव्या निन्दा पशुपतौ द्विजाः / कर्मणा मनसा वाचा तद्भक्तेष्वपि यत्नतः

Kaya nga, O mga dalawang-ulit na isinilang, ang panlalait kay Paśupati (Śiva) ay dapat lubusang iwasan—sa gawa, sa isip, at sa salita—at maging ang Kanyang mga deboto ay huwag ding hamakin, nang may buong pag-iingat.

Verse 17

ये तु दक्षाध्वरे शप्ता दधीयेन द्विजोत्तमाः / भविष्यन्ति कलौ भक्तैः परिहार्याः प्रयत्नतः

Ngunit yaong mga pinakadakila sa dalawang-ulit na isinilang na isinumpa ni Dadhīca sa yajña ni Dakṣa—pagdating ng Panahong Kali—ay dapat iwasan ng mga deboto nang may sinadyang pagsisikap at pag-iingat.

Verse 18

द्विषन्तो देवमीशानं युष्माकं वंशसंभवाः / शप्ताश्च गौतमेनोर्व्यां न संभाष्या द्विजोत्तमैः

Yaong mga isinilang sa inyong angkan, sapagkat naging kaaway ng Panginoon—si Īśāna (ang Kataas-taasang Tagapamahala), ay isinumpa ni Gautama; kaya sa daigdig na ito, hindi sila dapat kausapin ng pinakamahuhusay sa mga dwija.

Verse 19

इत्येवमुक्ताः कृष्णेन सर्व एव महर्षयः / ओमित्युक्त्वा ययुस्तूर्णंस्वानि स्थानानि सत्तमाः

Nang masabihan nang gayon ni Krishna, ang lahat ng dakilang rishi—pinakamainam sa mga banal—ay bumigkas ng “Om” at dagling umalis patungo sa kani-kanilang tahanang-luklukan.

Verse 20

ततो नारायणः कृष्णो लीलयैव जगन्मयः / संहृत्य स्वकुलं सर्वं ययौ तत् परमं पदम्

Pagkaraan nito, si Nārāyaṇa—si Krishna na lumulukob sa buong sansinukob—sa pamamagitan lamang ng banal na līlā ay tinipon at inurong ang buo Niyang angkan, at nagtungo sa Kataas-taasang Kalagayan.

Verse 21

इत्येष वः समासेन राज्ञां वंशो ऽनुकीर्तितः / न शक्यो विस्तराद् वक्तुं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

Kaya sa maikling sabi, naisalaysay ko sa inyo ang angkan ng mga hari. Hindi ito kayang ilahad nang lubos na detalyado—ano pa ang nais ninyong marinig?

Verse 22

यः पठेच्छृणुयाद् वापि वंशानां कथनं शुभम् / सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

Sinumang bumigkas, o kahit makinig man lamang, sa mapalad na salaysay ng mga angkang ito, ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at pararangalan sa daigdig ng langit.

← Adhyaya 25Adhyaya 27

Frequently Asked Questions

It prioritizes smaraṇa (remembering the Lord) as immediately purifying, and also prescribes daily devotion performed in accordance with Vedic rites as a direct means to attain the supreme abode.

It presents a synthesis: refuge in Nārāyaṇa leads to the supreme transcendence, but hatred or blasphemy of Maheśvara is disqualifying and spiritually ruinous—making respect for Śiva integral to authentic Vaiṣṇava devotion.