Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीकूर्मपूराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे चतुर्विशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रविश्य मेरुशिखरं कैलासं कनकप्रभम् / रराम भगवान् सोमः केशवेन महेश्वरः

Ganito sa Śrī Kūrma Purāṇa—sa Saṃhitā na may anim na libong taludtod, sa Pūrva-bhāga—nagsisimula ang ika-25 kabanata. Wika ni Sūta: Pagpasok sa tuktok ng Meru, sa Kailāsa na kumikislap na parang ginto, nagalak ang Mapalad na Soma—si Mahādeva, Mahēśvara—kasama ni Keśava (Viṣṇu).

Verse 2

अपश्यंस्तं महात्मानं कैलासगिरिवासिनः / पूजयाञ्चक्रिरे कृष्णं देवदेवमथाच्युतम्

Nang makita ng mga naninirahan sa Bundok Kailāsa ang dakilang Mahātmā na iyon, agad nilang isinagawa ang pagsamba kay Kṛṣṇa—ang Diyos ng mga diyos, ang di-nasisirang Acyuta.

Verse 3

चतुर्बाहुमुदाराङ्गं कालमेघसमप्रभम् / किरीटिनं शार्ङ्गपाणि श्रीवत्साङ्कितवक्षसम्

Dapat pagnilayan ang Panginoong may apat na bisig, marangal ang anyo, nagniningning na gaya ng maitim na ulap na puno ng ulan—nakakorona, may hawak na busog na Śārṅga, at may tatak na Śrīvatsa sa dibdib.

Verse 4

दीर्घबाहुं विशालाक्षं पीतवाससमच्युतम् / दधानमुरसा मालां वैजयन्तीमनुत्तमाम्

Namataan niya ang Acyuta na di-nasisira—mahahaba ang bisig, malalapad ang mata, nakadamit ng dilaw—at sa dibdib ay taglay ang walang kapantay na kuwintas ng Vaijayantī.

Verse 5

भ्राजमानं श्रिया दिव्यं युवानमतिकोमलम् / पद्माङ्घ्रिनयनं चारु सुस्मितं सुगतिप्रदम्

Nagniningning Siya sa banal na karilagan at kagandahang makalangit, kabataan at lubhang banayad; may mga paa at mga matang tulad ng lotus—marikit, may mahinhing ngiti, at nagkakaloob ng pinakamataas na sugati.

Verse 6

कदाचित् तत्र लीलार्थं देवकीनन्दवर्धनः / भ्राजमानः श्रीया कृष्णश्चचार गिरिकन्दरे

Minsan, doon—para lamang sa banal na lila—si Kṛṣṇa, ang nagpapalago ng kagalakan ni Devakī, na nagniningning sa mapalad na karilagan, ay naglakad-lakad sa loob ng yungib ng bundok.

Verse 7

गन्धर्वाप्सरसां मुख्या नागकन्याश्च कृत्स्नशः / सिद्धा यक्षाश्च गन्धर्वास्तत्र तत्र जगन्मयम्

Ang mga pangunahing Gandharva at Apsara, at ang lahat ng mga dalagang Nāga nang walang kulang; ang mga Siddha, Yakṣa, at Gandharva—sa bawat dako at pook—ay napapaloob at nalulukuban ng mismong diwa ng sansinukob.

Verse 8

दृष्ट्वाश्चर्यं परं गत्वा हर्षादुत्फुल्लोचनाः / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि महात्मनः

Nang masilayan ang sukdulang kababalaghan, sila’y napuno ng galak, namukadkad ang mga mata sa tuwa; at nagpaulan sila ng mga bulaklak sa ulo ng dakilang kaluluwa.

Verse 9

गन्धर्वकन्यका दिव्यास्तद्वदप्सरसां वराः / दृष्ट्वा चकमिरे कृष्णं स्त्रस्तवस्त्रविभूषणाः

Ang mga dalagang Gandharva na makalangit, gayundin ang mga pangunahing Apsara—pagkakita kay Kṛṣṇa—ay tinamaan ng pagnanasa, kaya naluwag at nausog ang kanilang kasuotan at mga palamuti.

Verse 10

काश्चिद् गायन्ति विविधां गीतिं गीतविशारदाः / संप्रेक्ष्य देवकीसूनुं सुन्दर्यः काममोहिताः

May ilang dalagang napakaganda, bihasa sa pag-awit, ang umawit ng sari-saring himig; at nang masdan ang anak ni Devakī, sila’y nalito at nabighani ng pagnanasa.

Verse 11

काश्चिद्विलासबहुला नृत्यन्ति स्म तदग्रतः / संप्रेक्ष्य संस्थिताः काश्चित् पपुस्तद्वदनामृतम्

Ang ilan, hitik sa marikit na galaw, ay sumayaw sa harap Niya; ang ilan nama’y nakatindig na nakatitig, at wari’y umiinom ng ambrosya mula sa Kanyang banal na mukha.

Verse 12

काश्चिद् भूषणवर्याणि स्वाङ्गादादाय सादरम् / भूषयाञ्चक्रिरे कृष्णं कामिन्यो लोकभूषणम्

Ang ilang dalagang nabighani, magalang na inalis ang pinakamahuhusay na palamuti sa kanilang katawan at inihiyas kay Kṛṣṇa—Siya na mismong hiyas ng mga daigdig.

Verse 13

काश्चिद् भूषणवर्याणि समादाय तदङ्गतः / स्वात्मानं बूषयामासुः स्वात्मगैरपि माधवम्

Ang ilan, kumuha ng mariringal na palamuti mula sa Kanyang sariling katawan at inihiyas ang kanilang sarili; at sa mga palamuting kanila rin, pinalamutian din nila si Mādhava.

Verse 14

काश्चिदागत्य कृष्णस्य समीपं काममोहिताः / चुचुम्बुर्वदनाम्भोजं हरेर्मुग्धमृगेक्षणाः

May ilang babae ang lumapit kay Kṛṣṇa, nalinlang ng pagnanasa, at hinalikan ang mukhang-lotus ni Hari; yaong mga may matang gaya ng usa, nabihag at musmos sa kanilang pagkalango.

Verse 15

प्रगृह्य काश्चिद् गोविन्दं करेण भवनं स्वकम् / प्रापयामासुर्लोकादिं मायया तस्य मोहिताः

Ang ilan, hinawakan sa kamay si Govinda at inakay patungo sa sarili nilang tahanan; nalinlang ng Kanyang māyā, itinuring nila ang Panginoon ng mga daigdig na wari’y isa lamang sa kanila.

Verse 16

तासां स भगवान् कृष्णः कामान् कमललोचनः / बहूनि कृत्वा रूपाणि पूरयामास लीलया

Ang Mapalad na Panginoong Kṛṣṇa, na may matang gaya ng lotus, ay tumupad sa mga hangarin ng mga babaeng iyon sa pamamagitan ng Kanyang līlā, na nag-anyong marami.

Verse 17

एवं वै सुचिरं कालं देवदेवपुरे हरिः / रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

Kaya nito, sa napakahabang panahon, si Hari—ang maluwalhating Nārāyaṇa—ay nanahan sa Devadeva-pura, nagalak sa Kanyang līlā, at sa pamamagitan ng māyā ay nilinlang ang sanlibutan.

Verse 18

गते बहुतिथे काले द्वारवत्यां निवासिनः / बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

Nang lumipas ang mahabang panahon, ang mga naninirahan sa Dvāravatī ay nabalisa at natakot; ang mga tao’y nilamon ng dalamhati dahil sa pagkawalay kay Govinda.

Verse 19

ततः सुपर्णो बलवान् पूर्वमेव विसजितः / कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

Pagkaraan, ang makapangyarihang Suparṇa (Garuḍa), na naipadala na noon pa, ay nagtungo sa bundok na Himavat; at si Kṛṣṇa’y sumunod, hinahanap siya.

Verse 20

अदृष्ट्वा तत्र गोविन्दं प्रणम्य शिरसा मुनिम् / आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

Nang hindi niya nakita roon si Govinda, yumuko siya at nagbigay-galang sa muni; pagkaraan, si Upamanyu ay muling nagbalik sa lungsod ng Dvāravatī.

Verse 21

तदन्तरे महादैत्या राक्षसाश्चातिभीषणाः / आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

Samantala, dumating sa maningning na lungsod ng Dvārakā ang makapangyarihang mga Daitya at ang lubhang nakapanghihilakbot na mga Rakshasa, na nananakot nang libu-libo.

Verse 22

स तान् सुपर्णो बलवान् कृष्णतुल्यपराक्रमः / हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

Yaong makapangyarihang Suparṇa—na ang tapang ay kapantay ni Kṛṣṇa—ay pumatay sa kanila sa isang dakilang labanan, at pagkaraan ay ipinagtanggol ang mapalad na lungsod.

Verse 23

एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः / दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

Sa mismong panahong iyon, ang banal na rishi na si Nārada—matapos makita si Kṛṣṇa sa tuktok ng Kailāsa—ay umalis patungong Dvāravatī (Dvārakā).

Verse 24

तं दृष्ट्वा नारदमृषिं सर्वे तत्र निवासिनः / प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

Nang makita ang rishi na si Nārada, sinabi ng lahat ng naninirahan doon: “O Nārāyaṇa, aming Panginoon—saan ngayon nananahan si Bhagavān Hari?”

Verse 25

स तानुवाच भगवान् कैलसशिखरे हरिः / रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

At sinabi ni Nārada: “Si Hari ay nasa tuktok ng Kailāsa; ngayon, ang Dakilang Yogin ay nananahan sa kagalakan. Matapos ko Siyang masilayan, ako’y naparito.”

Verse 26

तस्योपश्रुत्य वचनं सुपर्णः पततां वरः / जगामाकाशगो विप्राः कैलासं गिरिमुत्तमम्

Nang marinig ang kanyang mga salita, si Suparṇa (Garuḍa)—ang pinakadakila sa lahat ng lumilipad—ay pumailanlang sa himpapawid at nagtungo, O mga brāhmaṇa, sa dakilang bundok na Kailāsa.

Verse 27

ददर्श देवकीसूनुं भवने रत्नमण्डिते / वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

Nasdan niya ang anak ni Devakī—si Govinda, si Hari—na nakaupo sa maringal na trono sa loob ng palasyong pinalamutian ng mga hiyas, sa harap ng mga diyos at ng Diyos ng mga diyos.

Verse 28

उपास्यमानममरैर्दिव्यस्त्रीभिः समन्ततः / महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

Siya’y sinasamba ng mga walang-kamatayang diyos, napaliligiran sa lahat ng panig ng mga dalagang makalangit, at pinalilibutan ng mga pangkat ni Mahādeva—ng mga siddha at mga yogin na ganap.

Verse 29

प्रणम्य दण्डवद् भूमौ सुपर्णः शङ्करं शिवम् / निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

Pagkatapos magpatirapa na parang tungkod sa lupa, lumapit si Suparṇa (Garuḍa) kay Śaṅkara, ang mapalad na Śiva, at iniulat sa kanya ang mga ginawa ni Hari sa lungsod ng Dvārakā.

Verse 30

ततः प्रणम्य शिरसा शङ्करं नीललोहितम् / आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

Pagkaraan, yumuko si Kṛṣṇa at nagbigay-galang kay Śaṅkara, ang Nīlalohita—ang Panginoong bughaw at mapula—at nagbalik sa lungsod, sapagkat pinahintulutan nga siya ni Hari.

Verse 31

आरुह्य कश्यपसुतं स्त्रीगणैरभिपूजितः / वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

Sumakay sa anak ni Kaśyapa, si Madhusūdana ay sinamba nang may paggalang ng mga pangkat ng mga dalagang makalangit, at pinarangalan ng mga salitang matamis na parang amṛta.

Verse 32

वीक्ष्य यान्तममित्रघ्नं गन्धर्वाप्सरसां वराः / अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

Nang makita nilang papaalis ang Tagapagpuksa ng kaaway, ang mga pinakadakila sa mga Gandharva at Apsara ay sumunod sa Kanya—ang Dakilang Yogin na may hawak na kabibe, diskos, at pamalo.

Verse 33

विसर्जयित्वा विश्वात्मा सर्वा एवाङ्गना हरिः / ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

Matapos magpaalam nang may paggalang sa lahat ng mga babae, si Hari—si Govinda, ang Kaluluwa ng sansinukob—ay mabilis na nagtungo sa maningning na banal na lungsod ng Dvāravatī.

Verse 34

गते मुररिपौ नैव कामिन्यो मुनिपुङ्गवाः / निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

Nang umalis na ang Kaaway ni Murā (Panginoong Viṣṇu), hindi na nagningning ang mga pinakadakilang pantas, gayundin ang mga nananabik—gaya ng gabing walang buwan; kung wala Siya, walang sinumang maningning.

Verse 35

श्रुत्वा पौरजनास्तूर्णं कृष्णागमनमुत्तमम् / मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

Nang marinig agad ng mga taga-lungsod ang pinakamapalad na pagdating ni Krishna, dali-dali nilang pinalamutian ang banal at mapalad na lungsod ng Dvāravatī.

Verse 36

पताकाभिर्विशालाभिर्ध्वजै रत्नपरिष्कृतैः / लाजादिभिः पुरीं रम्यां भूषयाञ्चक्रिरे तदा

Noon, pinalamutian nila ang marikit na lungsod ng malalapad na bandila at mga watawat na pinapalamutian ng hiyas, at ng mga handog na gaya ng lājà (piniritong butil) at iba pang mapalad na bagay.

Verse 37

अवादयन्त विविधान् वादित्रान् मधुरस्वनान् / शङ्खान् सहस्त्रशो दध्मुर्वोणावादान् वितेनिरे

Tinugtog nila ang sari-saring instrumento na may matatamis na himig; libu-libong kabibe (śaṅkha) ang hinipan, at ang pagtugtog ng vīṇā ay isinagawa nang ganap.

Verse 38

प्रविष्टमात्रे गोविन्दे पुरीं द्वारवतीं शुभाम् / अगायन् मधुरं गानं स्त्रियो यौवनशालिनः

Pagkapasok na pagkapasok ni Govinda sa mapalad na lungsod ng Dvāravatī, ang mga dalagang nasa kasibulan ay nagsimulang umawit ng matatamis na awit.

Verse 39

दृष्ट्वा ननृतुरीशानं स्थिताः प्रासादमूर्धसु / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि वसुदेवसुतोपरि

Nang makita si Īśāna, ang mga nasa tuktok ng mga palasyo ay nagsayaw; at ibinuhos nila ang ulang-bulaklak sa ibabaw ng anak ni Vasudeva (Śrī Kṛṣṇa).

Verse 40

प्रविश्य भवनं कृष्ण आशीर्वादाभिवर्धितः / वरासने महायोगी भाति देवीभिरन्वितः

Pagpasok ni Kṛṣṇa sa palasyo, pinalakas siya ng mga pagpapala; siya’y nagningning bilang Dakilang Yogin, nakaupo sa maringal na trono at napalilibutan ng mga Devī.

Verse 41

सुरम्ये मण्डपे शुभ्रे शङ्खाद्यैः परिवारितः / आत्मजैरभितो मुख्यैः स्त्रीसहस्त्रैश्च संवृतः

Sa isang marikit at maningning na mandapa, napalilibutan Siya ni Śaṅkha at ng iba pang pangunahing tagapaglingkod; pinaligiran din Siya sa lahat ng panig ng Kanyang pinakadakilang mga anak, at dinagsa pa ng libu-libong kababaihan.

Verse 42

तत्रासनवरे रम्ये जाम्बवत्या सहाच्युतः / भ्राजते मालया देवो यथा देव्या समन्वितः

Doon, sa isang marikit at kaaya-ayang trono, naupo si Acyuta kasama si Jāmbavatī; may suot na kuwintas ng bulaklak, nagningning ang Panginoon—gaya ng isang deva na kapiling ang kanyang devī.

Verse 43

आजग्मुर्देवगन्धर्वा द्रष्टुं लोकादिमव्ययम् / महर्षयः पूर्वजाता मार्कण्डेयादयो द्विजाः

Dumating ang mga deva at gandharva upang masilayan ang Di-Nasisira, ang unang pinagmulan ng mga daigdig; at dumating din ang mga dakilang rishi mula pa noong unang panahon—mga dvija gaya ni Mārkaṇḍeya at iba pa.

Verse 44

ततः स भगवान् कृष्णो मार्कण्डेयं समागतम् / ननामोत्थाय शिरसा स्वासनं च ददौ हरिः

Pagkaraan, nang makita ng Mapalad na Panginoong Kṛṣṇa ang pagdating ni Mārkaṇḍeya, tumindig Siya at yumukod na may pagyukod ng ulo; at inialay ni Hari ang sarili Niyang upuan.

Verse 45

संपूज्य तानृषिगणान् प्रणामेन महाभुजः / विसर्जयामास हरिर्दत्त्वा तदभिवाञ्छितान्

Matapos parangalan ang kapulungan ng mga rishi sa pamamagitan ng taimtim na pranāma, si Hari na makapangyarihan ang bisig ay saka sila pinahintulutang lumisan, na ipinagkaloob ang mga biyayang kanilang minimithi.

Verse 46

तदा मध्याह्नसमये देवदेवः स्वयं हरिः / स्नात्वा शुक्लाम्बरो भानुमुपतिष्ठत् कृताञ्जलिः

Noong tanghaling-tapat, si Hari mismo—ang Diyos ng mga diyos—pagkatapos maligo at magsuot ng puting kasuotan, ay tumindig na may magkasalikop na palad, taimtim na sumasamba sa Araw.

Verse 47

जजाप जाप्यं विधिवत् प्रेक्षमाणो दिवाकरम् / तर्पयामास देवेशो देवेशो देवान् मुनिगणान् पितॄन्

Nakatuon ang tingin sa Araw, taimtim niyang inusal ang itinakdang japa ayon sa wastong ritwal; at ang Panginoon ng mga panginoon ay nagsagawa ng tarpaṇa, upang masiyahan ang mga deva, ang mga pangkat ng mga muni, at ang mga ninuno.

Verse 48

प्रविश्य देवभवनं मार्कण्डेयेन चैव हि / पूजयामास लिङ्गस्थं भूतेशं भूतिभूषणम्

Pagpasok sa banal na templo, siya—kasama si Mārkaṇḍeya—ay sumamba kay Bhūteśa, Panginoon ng mga nilalang, na nananahan sa liṅga, yaong ang palamuti ay ang sagradong kapangyarihan at kasaganaan.

Verse 49

समाप्य नियमं सर्वं नियन्तासौ नृणां स्वयम् / भोजयित्वा मुनिवरं ब्राह्मणानभिपूज्य च

Matapos ganapin ang buong disiplina ng mga pagtalima, ang mapagpigil na pinuno ng mga tao ay sariling nagpakain sa dakilang muni at marapat ding nagparangal sa mga brāhmaṇa.

Verse 50

कृत्वात्मयोगं विप्रेन्द्रा मार्कण्डेयेन चाच्युतः / कथाः पौराणिकीः पुण्याश्चक्रे पुत्रादिभिर्वृतः

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, matapos itatag ang Ātma-yoga kasama si Mārkaṇḍeya, si Acyuta, ang Di-nasisira, ay naglahad ng mga banal na salaysay ng Purāṇa, napaliligiran ng kanyang mga anak at iba pang kasama.

Verse 51

अथैतत् सर्वमखिलं दृष्ट्वा कर्म महामुनिः / मार्कण्डेयो हसन् कृष्णं बभाषे मधुरं वचः

Nang makita nang ganap ang buong gawaing iyon, ang dakilang muni na si Mārkaṇḍeya—nakangiti—ay nagsalita kay Kṛṣṇa ng malumanay at matatamis na salita.

Verse 52

मार्कण्डेय उवाच कः समाराध्यते देवो भवता कर्मभिः शुभैः / ब्रूहि त्वं कर्मभिः पूज्यो योगिनां ध्येय एव च

Wika ni Mārkaṇḍeya: “Sa iyong mga mapalad na gawa, aling diyos ang iyong lubos na pinasasaya at sinasamba? Sabihin mo—sino ang dapat sambahin sa pamamagitan ng mga ritwal at gawa, at sino ang tunay na pinagninilayan ng mga yogin?”

Verse 53

त्वं हि तत् परमं ब्रह्म निर्वाणममलं पदम् / भारावतरणार्थाय जातो वृष्णिकुले प्रभुः

Ikaw nga ang Kataas-taasang Brahman—ang dalisay na kalagayang nirvāṇa, walang dungis, ang pinakamataas na tahanan. O Panginoon, upang pagaanin ang bigat ng Daigdig, isinilang Ka sa angkan ng Vṛṣṇi.

Verse 54

तमब्रवीन्महाबाहुः कृष्णो ब्रह्मविदां वरः / शृण्वतामेव पुत्राणां सर्वेषां प्रहसन्निव

Pagkaraan, si Kṛṣṇa na makapangyarihan ang mga bisig—pinakamataas sa mga nakakabatid ng Brahman—ay nagsalita sa kanya habang nakikinig ang lahat ng kanyang mga anak, na wari’y nakangiti.

Verse 55

श्रीभगवानुवाच भवता कथितं सर्वं तथ्यमेव न संशयः / तथापि देवमीशानं पूजयामि सनातनम्

Wika ng Mapalad na Panginoon: “Tunay ang lahat ng iyong sinabi, walang alinlangan. Gayunman, sinasamba ko ang diyos na Īśāna, ang Walang Hanggan.”

Verse 56

न मे विप्रास्ति कर्तव्यं नानवाप्तं कथञ्चन / पूजयामि तथापीशं जानन्नैतत् परं शिवम्

O brāhmaṇa, wala na akong anumang dapat pang gawin, at wala ring anumang bagay na hindi ko pa natamo; gayunman, patuloy kong sinasamba ang Panginoon—yamang batid kong Siya ang Kataas-taasang Śiva.

Verse 57

न वै पश्यन्ति तं देवं मायया मोहिता जनाः / ततो ऽहं स्वात्मनो मूलं ज्ञापयन् पूजयामि तम्

Nililinlang ng Māyā, hindi tunay na nakikita ng mga tao ang Deva na iyon. Kaya, upang ipabatid ang pinagmulan ng aking sariling Sarili, sinasamba ko Siya.

Verse 58

न च लिङ्गार्चनात् पुण्यं लोकेस्मिन् भीतिनाशनम् / तथा लिङ्गे हितायैषां लोकानां पूजयेच्छिवम्

Sa mundong ito, walang kabutihang bunga ng pagsamba sa Śiva-liṅga na hindi nag-aalis ng takot. Kaya, para sa kapakanan ng mga daigdig, sambahin si Śiva sa liṅga.

Verse 59

यो ऽहं तल्लिङ्गमित्याहुर्वेदवादविदो जनाः / ततो ऽहमात्ममीशानं पूजयाम्यात्मनैव तु

Sinasabi ng mga nakaaalam sa aral ng Veda na ang “Ako” na iyon mismo ang Liṅga (ang kataas-taasang tanda). Kaya sinasamba ko si Īśāna (Śiva) bilang aking sariling Sarili, sa pamamagitan ng Sarili lamang.

Verse 60

तस्यैव परमा मूर्तिस्तन्मयो ऽहं न संशयः / नावयोर्द्यिते भेदो वेदेष्वेवं विनिश्चयः

Ako nga ang kataas-taasang anyo Niya, ganap na binubuo ng Kanyang mismong diwa—walang pag-aalinlangan. Sa pagitan naming dalawa ay walang anumang pagkakaiba; ganito ang tiyak na pasya sa mga Veda.

Verse 61

एष देवो महादेवः सदा संसारभीरुभिः / ध्येयः पूज्यश्च वन्द्यश्च ज्ञेयो लिङ्गे महेश्वरः

Ang Diyos na ito mismo ang Mahādeva; yaong mga natatakot sa gapos ng saṃsāra ay dapat laging pagnilayan, sambahin, at parangalan—at si Maheśvara ay dapat makilala at mapagtanto sa loob ng Liṅga.

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच किं तल्लिङ्गं सुरश्रेष्ठ लिङ्गे संपूज्यते च कः / ब्रूहि कृष्ण विशालाक्ष गहनं ह्येतदुत्तमम्

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “O pinakamainam sa mga diyos, ano nga ba ang Liṅga? At sino ang sinasamba nang ganap na may paggalang sa loob ng Liṅga? Ipaunawa mo sa akin, O Kṛṣṇa na may malalawak na mata—tunay na malalim ang dakilang bagay na ito.”

Verse 63

अव्यक्तं लिङ्गमित्याहुरानन्दं ज्योतिरक्षरम् / वेदा महेस्वरं देवमाहुर्लिङ्गिनमव्ययम्

Ipinahahayag nila na ang Liṅga ay di‑nahahayag—liwanag na di‑nasisira, na may likas na kaligayahang banal. Ipinapahayag ng mga Veda na ang Diyos na si Maheśvara ang Liṅgin: ang di‑nagbabagong Panginoon, walang‑kupas, na nagdadala ng Liṅga at higit pa rito.

Verse 64

पुरा चैकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे / प्रबोधार्थं ब्रह्मणो मे प्रादुर्भूतः स्वयं शिवः

Noong unang panahon, nang ang nakapanghihilakbot na iisang karagatan na lamang ang natira at ang lahat ng di‑gumagalaw at gumagalaw ay naglaho, upang gisingin si Brahmā, si Śiva mismo ay nagpakita sa harap ko.

Verse 65

तस्मात् कालात् समारभ्य ब्रह्मा चाहं सदैव हि / पूजयावो महादेवं लोकानां हितकाम्यया

Mula noon, si Brahmā at ako ay tunay na laging sumasamba kay Mahādeva, na nagnanais ng kapakanan ng lahat ng mga daigdig.

Verse 66

मार्कण्डेय उवाच कथं लिङ्गमभूत् पूर्वमैश्वरं परमं पदम् / प्रबोधार्थं स्वयं कृष्ण वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Paano nagkaroon sa pasimula ang Liṅga—yaong makapangyarihang sagisag, ang kataas-taasang kalagayan? Upang magising ang aming pagkaunawa, O Kṛṣṇa, ikaw mismo ang marapat na magpaliwanag ngayon.”

Verse 67

श्रीभगवानुवाच आसोदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / मध्ये चैकार्णवे तस्मिन् शङ्खचक्रगदाधरः

Wika ng Mapalad na Panginoon: “Noon ay may iisang karagatang kakila-kilabot—walang pagkakahiwalay, puspos ng dilim. At sa gitna ng iisang karagatang iyon ay naroon ang Tagapagdala ng kabibe, diskos, at pamalo.”

Verse 68

सहस्त्रशीर्षा भूत्वाहं सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात् सहस्त्रबाहुर्युक्तात्मा शयितो ऽहं सनातनः

Sa pag-anyong kosmiko na may sanlibong ulo, sanlibong mata, sanlibong paa at sanlibong bisig—may ganap na pagpipigil-sa-sarili at lubos na pagkakaisa sa Yoga—Ako, ang Walang Hanggan, ay nakahimlay bilang walang-panahong saligan ng lahat.

Verse 69

एतस्मिन्नन्तरे दूरता पश्यमि ह्यमितप्रभम् / कोटिसूर्यप्रतीकाशं भ्राजमानं श्रियावृतम्

Samantala, mula sa malayo ay namamasdan Ko Siya na may di-masukat na liwanag—nagniningning na tila sampung milyong araw—maningning at napalilibutan ng banal na karilagan (Śrī).

Verse 70

चतुर्वरक्त्रं महायोगं पुरुषं काञ्चनप्रभम् / कृष्णाजिरधरं देवमृग्यजुः सामभिः स्तुतम्

Ninilay-nilayan ko ang banal na Puruṣa—ang Dakilang Yogin na may apat na maningning na mukha, kumikislap na parang ginto—nakabalot sa balat ng itim na usa, at pinupuri ng mga himno ng Ṛg, Yajus, at Sāma Veda.

Verse 71

निमेषमात्रेण स मां प्राप्तो योगविदां वरः / व्याजहार स्वयं ब्रह्मा स्मयमानो महाद्युतिः

Sa isang kisap-mata, dumating sa akin ang pinakadakila sa mga nakaaalam ng Yoga. Pagkaraan, si Brahmā mismo—nagniningning sa dakilang liwanag at nakangiti—ay nagsalita.

Verse 72

कस्त्वं कुतो वा किं चेह तिष्ठसे वह मे प्रभो / अहं कर्ता हि लोकानां स्वयंभूः प्रपितामहः

“Sino ka? Saan ka nagmula, at bakit ka nakatayo rito? Buhatin mo ako, O Panginoon. Sapagkat ako ang tagapaglikha ng mga daigdig—ang Kusang-Isinilang (Svayambhū), ang Dakilang Ninuno (Prapitāmaha).”

Verse 73

एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मणाहमुवाच ह / अहं कर्तास्मि लोकानां संहर्ता च पुनः पुनः

Nang sa gayon ay kausapin ako ni Brahmā, sumagot ako: “Ako ang tagapaglikha ng mga daigdig, at muli’t muli rin akong tagapag-urong at tagapagwasak ng mga ito.”

Verse 74

एवं विवादे वितते मायया परमेष्ठिनः / प्रबोधार्थं परं लिङ्गं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम्

Kaya nga, nang lumaganap ang pagtatalo—sa pamamagitan ng kapangyarihang māyā ng Kataas-taasang Panginoon—nagpakita ang pinakadakilang Liṅga, na ang mismong diwa ay si Śiva, upang gisingin sila sa katotohanan.

Verse 75

कालानलसमप्रख्यं ज्वालामालासमाकुलम् / क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तमादिमध्यान्तवर्जितम्

Tulad ng apoy ng Panahon mismo, naglalagablab at napupuluputan ng mga kuwintas ng liyab. Malaya ito sa pagliit at pagdami, at walang simula, walang gitna, at walang wakas.

Verse 76

ततो मामाह भगवानधो गच्छ त्वमाशु वै / अन्तमस्य विजानीम ऊर्ध्वं गच्छे ऽहमित्यजः

Pagkaraan nito, sinabi sa akin ng Mapalad na Panginoon: “Bumaba ka agad; alamin natin ang hangganan nito. Ako—si Aja (Brahmā)—ay aakyat pataas.”

Verse 77

तदाशु समयं कृत्वा गतावूर्ध्वमधश्च द्वौ / पितामहो ऽप्यहं नान्तं ज्ञातवन्तौ समाः शतम्

Pagkatapos, agad kaming nagkasundo sa isang takdang oras, at umalis ang dalawa—ang isa pataas at ang isa pababa. Ngunit ni ako ni Pitāmaha (Brahmā) ay hindi natukoy ang hangganan nito, kahit lumipas ang sandaang taon.

Verse 78

ततो विस्मयमापन्नौ भीतौ देवस्य शूलिनः / मायया मोहितौ तस्य ध्यायन्तौ विश्वमीश्वरम्

Pagkaraan, kaming dalawa—mga tagasunod ng Panginoong may hawak na trisula—ay napuno ng pagkamangha at takot. Nadaya ng Kaniyang māyā, nagsimula kaming magnilay sa Īśvara, Panginoon ng sansinukob, na Siya rin mismong sansinukob.

Verse 79

प्रोच्चारन्तौ महानादमोङ्कारं परमं पदम् / प्रह्वाञ्जलिपुटोपेतौ शंभुं तुष्टुवतुः परम्

Malakas naming binigkas ang pantig na “Oṃ,” na umuugong sa dakilang panginginig—ang kataas-taasang tahanan. Nakayuko ang ulo at magkadikit ang mga palad sa banal na añjali, pinuri namin ang Kataas-taasang Śambhu.

Verse 80

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः / अनादिमलसंसाररोगवैद्याय शंभवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Sina Brahmā at Viṣṇu ay nagsabi: “Pagpupugay kay Śambhu—ang manggagamot na nagpapagaling sa sakit ng saṃsāra na nadungisan ng walang pasimulang karumihan. Pagpupugay kay Śiva, ang mapayapa; sa Brahman mismo, na ang anyo ay ang Liṅga.”

Verse 81

प्रलयार्णवसंस्थाय प्रलयोद्भूतिहेतवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Pagpupugay kay Śiva, ang Mapayapa at Mapalad, na nananahan sa karagatan ng pralaya, siyang sanhi ng muling paglitaw matapos ang pagkalusaw; pagpupugay sa Brahman mismo na nahahayag sa anyong Liṅga.

Verse 82

ज्वालामालावृताङ्गाय ज्वलनस्तम्भरूपिणे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Pagpupugay kay Śiva, na ang mga sangkap ay napapalamutian ng mga kuwintas ng apoy, na nahahayag bilang naglalagablab na haliging apoy; pagpupugay sa Mapayapa, sa Brahman mismo na may anyong Liṅga.

Verse 83

आदिमध्यान्तहीनाय स्वबावामलदीप्तये / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Pagpupugay kay Śiva, na walang simula, gitna, o wakas; na ang likas na kalikasan ay nagniningning sa dalisay na liwanag na walang dungis; pagpupugay sa Mapayapa, sa Brahman mismo na may anyong Liṅga.

Verse 84

महादेवाय महते ज्योतिषे ऽनन्ततेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Pagpupugay kay Mahādeva, ang Dakilang Diyos, malawak at kataas-taasan, Siya ang Liwanag mismo na walang hanggan ang ningning; pagpupugay kay Śiva na Mapayapa, sa Brahman mismo na may anyong Liṅga.

Verse 85

प्रधानपुरुषेशाय व्योमरूपाय वेधसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Pagpupugay sa Panginoon ng Pradhāna (unang Kalikasan) at Puruṣa (Espiritu), sa Manlilikha na ang anyo’y kasinglawak ng kalangitan; pagpupugay kay Śiva na Mapayapa, sa Brahman na nahahayag sa anyong Liṅga.

Verse 86

निर्विकाराय सत्याय नित्यायामलतेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Pagpupugay at pagyukod sa Kanya na di nagbabago, ang Katotohanan, ang walang hanggan at may dalisay na liwanag; pagpupugay kay Śiva—ang kapayapaan mismo—sa Brahman na ang anyo ay ang Liṅga.

Verse 87

वेदान्तसाररूपाय कालरूपाय धीमते / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

Pagpupugay sa Kanya na anyo ng diwa ng Vedānta, na nagpapakita bilang Panahon, ang marunong at maningning; pagpupugay kay Śiva—ang mapayapa—sa Brahman na ang anyo ay ang Liṅga.

Verse 88

एवं संस्तूयमानस्तु व्यक्तो भूत्वा महेश्वरः / भाति देवो महायोगी सूर्यकोटिसमप्रभः

Sa gayong pag-awit ng papuri, nahayag si Mahēśvara; ang banal na Dakilang Yogī ay nagningning, kasingliwanag ng sampung milyong araw.

Verse 89

वक्त्रकोटिसहस्त्रेण ग्रसमान इवाम्बरम् / सहस्त्रहस्तचरणः सूर्यसोमाग्निलोचनः

Sa milyun-milyong bibig, wari’y nilulunok Niya ang buong kalangitan; sa libo-libong kamay at paa, ang Kanyang mga mata ay ang Araw, ang Buwan, at ang Apoy.

Verse 90

पिनाकपाणिर्भगवान् कृत्तिवासास्त्रिशूलभृत् / व्यालयज्ञोपवीतश्च मेघदुन्दुभिनिः स्वनः

Ang Mapalad na Panginoon ay may hawak na busog na Pināka; nakabalabal ng balat at may tangan na trisula. Ang ahas ang Kanyang banal na sinulid (yajñopavīta), at ang Kanyang tinig ay umuugong na parang tambol ng kulog sa ulap.

Verse 91

अथोवाच महादेवः प्रीतो ऽहं सुरसत्तमौ / पश्येतं मां महादेवं भयं सर्वं प्रमुच्यताम्

Pagkaraan, nagsalita si Mahādeva: “O pinakamainam sa mga diyos, ako’y nalugod. Masdan ninyo ako—si Mahādeva—at nawa’y lubusang mapawi ang lahat ng takot.”

Verse 92

युवां प्रसूतौ गात्रेभ्यो मम पूर्वं सनातनौ / अयं मे दक्षिणे पार्श्वे ब्रह्मा लोकपितामहः / वामपार्श्वे च मे विष्णुः पालको हृदये हरः

“Kayong dalawa ay isinilang mula sa aking mga sangkap bago ang lahat, likas na walang hanggan. Sa aking kanang panig ay si Brahmā, si Pitāmaha, ang ninuno ng mga daigdig; sa aking kaliwa ay si Viṣṇu, ang tagapangalaga; at sa aking puso ay si Hara (Śiva).”

Verse 93

प्रीतो ऽहं युवयोः सम्यक् वरं दद्मि यथेप्सितम् / एवमुक्त्वाथ मां देवो महादेवः स्वयं शिवः / आलिङ्ग्य देवं ब्रह्माणं प्रसादाभिमुखो ऽभवत्

“Tunay na nalugod ako sa inyong dalawa. Ipinagkakaloob ko ang biyayang ninanais ninyo.” Pagkasabi nito, ang Panginoon—si Mahādeva, si Śiva mismo—ay niyakap ang diyos na si Brahmā at naging handang magpamalas ng kagandahang-loob.

Verse 94

ततः प्रहृष्टमनसौ प्रणिपत्य महेश्वरम् / ऊचतुः प्रेक्ष्य तद्वक्त्रं नारायणपितामहौ

Pagkaraan, si Nārāyaṇa at si Pitāmaha (Brahmā), na may pusong nag-uumapaw sa galak, ay nagpatirapa kay Maheśvara (Śiva). Habang tinitingnan ang kanyang mukha, silang dalawa’y nagsalita.

Verse 95

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश्च नौ / भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि देव महेश्वरे

“Kung ang iyong mapagpalang paglingap ay tunay na sumibol, at kung may biyayang ipagkakaloob sa amin, nawa’y maging walang hanggan ang aming debosyon—nakatuon sa iyo, O banal na Maheśvara.”

Verse 96

ततः स भगवानीशः प्रहसन् परमेश्वरः / उवाच मां महादेवः प्रीतः प्रीतेन चेतसा

Pagkaraan, ang Mapalad na Panginoon—si Īśa, ang Kataas-taasang Tagapamahala—ay ngumiti at si Mahādeva, nalulugod, ay nagsalita sa akin nang puspos ng galak ang puso.

Verse 97

देव उवाच प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ता त्वं धरणीपते / वत्स वत्स हरे विश्वं पालयैतच्चराचरम्

Wika ng Deva: “O Panginoon ng lupa, ikaw ang gumaganap ng pagkalusaw, pag-iingat, at paglikha. Mahal kong anak—mahal kong anak, O Hari—ingatan mo ang buong sansinukob na ito, ang gumagalaw at ang di-gumagalaw.”

Verse 98

त्रिधा भिन्नो ऽस्म्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुहराख्यया / सर्गरक्षालयगुणैर्निर्गुणो ऽपि निरञ्जनः

O Viṣṇu, ako’y binabanggit na tatluhan—sa mga pangalang Brahmā, Viṣṇu, at Hara—dahil sa mga gampanin at katangian ng paglikha, pag-iingat, at paglusaw; ngunit sa katotohanan ako’y walang dungis at di-nadadapuan, bagaman ako’y lampas sa lahat ng katangian (nirguṇa).

Verse 99

संमोहं त्यज भो विष्णो पालयैनं पितामहम् / भविष्यत्येष भगवांस्तव पुत्रः सनातनः

O Viṣṇu, iwanan mo ang pagkalitong ito; ingatan mo ang Pitāmaha (Brahmā) na ito. Ang kagalang-galang na ito ay magiging iyong anak na walang hanggan.

Verse 100

अहं च भवतो वक्त्रात् कल्पादौ घोररूपधृक् / शूलपाणिर्भविष्यामि क्रोधजस्तव पुत्रकः

At ako rin—sumisibol mula sa iyong bibig sa pasimula ng kalpa, taglay ang kakila-kilabot na anyo—ay magiging ang may hawak ng trisula, ang iyong anak na isinilang mula sa iyong poot.

Verse 101

एवमुक्त्वा महादेवो ब्रह्माणं मुनिसत्तम / अनुगृह्य च मां देवस्तत्रैवान्तरधीयत

Pagkasabi nito, si Mahādeva ay nagsalita kay Brahmā, O pinakamainam sa mga muni; at matapos ding pagkalooban ako ng biyaya, ang Panginoon ay naglaho roon mismo.

Verse 102

ततः प्रभृति लोकेषु लिङ्गार्चा सुप्रतिष्ठिता / लिङ्ग तल्लयनाद् ब्रह्मन् ब्रह्मणः परमं वपुः

Mula noon, sa lahat ng daigdig, ang pagsamba sa Liṅga ay matibay na naitatag. Sapagkat ang Liṅga—bilang tanda at bilang paglalansag ng lahat ng anyo tungo sa Ganap, O Brahman—ay iginagalang bilang katawang pinakamataas ng Brahman.

Verse 103

एतल्लिङ्गस्य माहात्म्यं भाषितं ते मयानघ / एतद् बुध्यन्ति योगज्ञा न देवा न च दानवाः

O walang dungis, ipinahayag ko na sa iyo ang kadakilaan ng Liṅga na ito. Ang katotohanang ito’y nauunawaan ng mga bihasa sa Yoga—hindi ng mga deva, ni ng mga danava.

Verse 104

एतद्धि परमं ज्ञानमव्यक्तं शिवसंज्ञितम् / येन सूक्ष्ममचिन्त्यं तत् पश्यन्ति ज्ञान वक्षुषः

Ito nga ang kataas-taasang Kaalaman—di-nahahayag at tinatawag na Śiva—na sa pamamagitan nito, yaong may mga matang binubuo ng karunungan ay nakakakita sa Katotohanang yaon: maselan at di-maisip.

Verse 105

तस्मै भगवते नित्यं नमस्कारं प्रकुर्महे / महादेवाय रुद्राय देवदेवाय लिङ्गिने

Kaya sa Kanya, sa pinagpalang Panginoon, kami’y laging nagpupugay—kay Mahādeva, Rudra, Diyos ng mga diyos, ang Tagapagdala ng Liṅga.

Verse 106

नमो वेदरहस्याय नीलकण्ठाय वै नमः / विभीषणाय शान्ताय स्थाणवे हेतवे नमः

Pagpupugay sa Kanya na lihim na diwa ng mga Veda; tunay na pagpupugay kay Nīlakaṇṭha. Pagpupugay sa Kanya na kahanga-hanga at nakapanghihilakbot, sa Mapayapa; pagpupugay kay Sthāṇu, ang Di-nagbabago, at sa Kataas-taasang Sanhi.

Verse 107

ब्रह्मणे वामदेवाय त्रिनेत्राय महीयसे / शङ्कराय महेशाय गिरीशाय शिवाय च

Pagpupugay kay Brahman, ang Ganap; kay Vāmadeva; sa Tatlong-Mata; sa Dakila at Maluwalhati. Pagpupugay kay Śaṅkara, kay Maheśa, kay Girīśa (Panginoon ng mga Bundok), at gayundin kay Śiva.

Verse 108

नमः कुरुष्व सततं ध्यायस्व मनसा हरम् / संसारसागरादस्मादचिरादुत्तरिष्यसि

Maghandog ng pagpupugay nang walang patid; sa isip ay magnilay kay Hara (Śiva). Mula sa karagatang ito ng saṃsāra, makakatawid ka—sa lalong madaling panahon.

Verse 109

एवं स वासुदेवेन व्याहृतो मुनिपुङ्गवः / जगाम मनसा देवमीशानं विश्वतोमुखम्

Sa gayon, nang masambit ni Vāsudeva, ang pinakadakilang pantas ay bumaling sa loob at, sa kapangyarihan ng isip lamang, nagtungo sa Panginoong Īśāna—ang diyos na nakaharap sa lahat ng dako.

Verse 110

प्रणम्य शिरसा कृष्णमनुज्ञातो महामुनिः / जगाम चेप्सितं देशं देवदेवस्य शूलिनः

Pagyukod na may pagyuko ng ulo kay Kṛṣṇa at matapos pahintulutan, ang dakilang pantas ay umalis patungo sa minimithing pook—ang banal na lupain ng Diyos ng mga diyos, si Śūlin, ang may hawak ng trident.

Verse 111

य इमं श्रावयेन्नित्यं लिङ्गाध्यायमनुत्तमम् / शृणुयाद् वा पठेद् वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

Sinumang palagiang nagpapabigkas ng walang kapantay na “Kabanata tungkol sa Liṅga,” o nakikinig dito, o kahit bumabasa nito—siya’y napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 112

श्रुत्वा सकृदपि ह्येतत् तपश्चरणमुत्तमम् / वासुदेवस्य विप्रेन्द्राः पापं मुञ्चिति मानवः

O pinakamainam sa mga Brahmin, kahit minsan lamang marinig ang kataas-taasang pagsasanay ng pag-aayuno at pagtitika na iniaalay kay Vāsudeva, ang tao’y nakakalaya sa kasalanan.

Verse 113

जपेद् वाहरहर्नित्यं ब्रह्मलोके महीयते / एवमाह महायोगी कृष्णद्वैपायनः प्रभुः

Magsagawa ng japa araw-araw, sa umaga at sa dapithapon; sa gayon ay pararangalan sa daigdig ni Brahmā. Ganito ang wika ng dakilang yogin, ang kagalang-galang na Panginoong Kṛṣṇa-Dvaipāyana (Vyāsa).