Adhyaya 8

Verse 1

श्रीराजोवाच यया गुप्त: सहस्राक्ष: सवाहान् रिपुसैनिकान् । क्रीडन्निव विनिर्जित्य त्रिलोक्या बुभुजे श्रियम् ॥ १ ॥ भगवंस्तन्ममाख्याहि वर्म नारायणात्मकम् । यथाततायिन: शत्रून्येन गुप्तोऽजयन्मृधे ॥ २ ॥

Wika ng hari: O Bhagavan, ipaliwanag mo sa akin ang baluting-mantra ni Viṣṇu na nagkubli kay Indra na may sanlibong mata, kaya natalo niya ang hukbo ng kaaway kasama ang mga sasakyan na tila naglalaro lamang, at tinamasa ang karangyaan ng tatlong daigdig. Isalaysay mo ang Nārāyaṇa-kavaca na iyon, na sa pag-iingat nito ay nagtagumpay si Indra sa digmaan laban sa mga kaaway na nagtatangkang pumatay sa kanya.

Verse 2

श्रीराजोवाच यया गुप्त: सहस्राक्ष: सवाहान् रिपुसैनिकान् । क्रीडन्निव विनिर्जित्य त्रिलोक्या बुभुजे श्रियम् ॥ १ ॥ भगवंस्तन्ममाख्याहि वर्म नारायणात्मकम् । यथाततायिन: शत्रून्येन गुप्तोऽजयन्मृधे ॥ २ ॥

Wika ng hari: O Bhagavan, ipaliwanag mo sa akin ang baluting-mantra ni Viṣṇu na nagkubli kay Indra na may sanlibong mata, kaya natalo niya ang hukbo ng kaaway kasama ang mga sasakyan na tila naglalaro lamang, at tinamasa ang karangyaan ng tatlong daigdig. Isalaysay mo ang Nārāyaṇa-kavaca na iyon, na sa pag-iingat nito ay nagtagumpay si Indra sa digmaan laban sa mga kaaway na nagtatangkang pumatay sa kanya.

Verse 3

श्रीबादरायणिरुवाच वृत: पुरोहितस्त्वाष्ट्रो महेन्द्रायानुपृच्छते । नारायणाख्यं वर्माह तदिहैकमना: श‍ृणु ॥ ३ ॥

Sinabi ni Śukadeva Gosvāmī: Si Viśvarūpa, anak ni Tvaṣṭā, ay hinirang ng mga deva bilang kanilang pari. Nang tanungin siya ni Mahendra Indra tungkol sa baluting tinatawag na Nārāyaṇa-kavaca, sumagot si Viśvarūpa. Makinig nang buong pagtuon.

Verse 4

श्रीविश्‍वरूप उवाच धौताङ्‌घ्रिपाणिराचम्य सपवित्र उदङ्‍मुख: । कृतस्वाङ्गकरन्यासो मन्त्राभ्यां वाग्यत: शुचि: ॥ ४ ॥ नारायणपरं वर्म सन्नह्येद् भय आगते । पादयोर्जानुनोरूर्वोरुदरे हृद्यथोरसि ॥ ५ ॥ मुखे शिरस्यानुपूर्व्यादोंङ्कारादीनि विन्यसेत् । ॐ नमो नारायणायेति विपर्ययमथापि वा ॥ ६ ॥

Sinabi ni Viśvarūpa: Kapag dumating ang takot, hugasan muna ang mga kamay at paa at magsagawa ng ācamana; hawakan ang banal na kuśa at umupo nang nakaharap sa hilaga, tahimik at malinis. Pagkatapos, gawin ang nyāsa sa mga bahagi ng katawan at sa mga kamay gamit ang walong-pantig na mantra ‘oṁ namo nārāyaṇāya’ at ang labindalawang-pantig na mantra, at isuot ang baluting nakatuon kay Nārāyaṇa. Ilagay ang mga pantig, simula sa praṇava, sa paa, tuhod, hita, tiyan, puso, dibdib, bibig, at ulo ayon sa ayos; at gawin din sa pabaligtad na ayos.

Verse 5

श्रीविश्‍वरूप उवाच धौताङ्‌घ्रिपाणिराचम्य सपवित्र उदङ्‍मुख: । कृतस्वाङ्गकरन्यासो मन्त्राभ्यां वाग्यत: शुचि: ॥ ४ ॥ नारायणपरं वर्म सन्नह्येद् भय आगते । पादयोर्जानुनोरूर्वोरुदरे हृद्यथोरसि ॥ ५ ॥ मुखे शिरस्यानुपूर्व्यादोंङ्कारादीनि विन्यसेत् । ॐ नमो नारायणायेति विपर्ययमथापि वा ॥ ६ ॥

Sinabi ni Viśvarūpa: Kapag dumarating ang takot, hugasan muna ang kamay at paa at magsagawa ng ācamana upang luminis; umupo nang taimtim na nakaharap sa hilaga, hawakan ang damong kuśa at manahimik. Pagkaraan, gawin ang nyāsa sa pamamagitan ng mantrang walong pantig at labindalawang pantig, at isuot ang baluting Nārāyaṇa. Habang inuusal ang ‘oṁ namo nārāyaṇāya’, ilagay ang nyāsa mula sa mga paa patungo sa tuhod, hita, tiyan, puso, dibdib, bibig at ulo; saka ulitin sa baligtad na ayos.

Verse 6

श्रीविश्‍वरूप उवाच धौताङ्‌घ्रिपाणिराचम्य सपवित्र उदङ्‍मुख: । कृतस्वाङ्गकरन्यासो मन्त्राभ्यां वाग्यत: शुचि: ॥ ४ ॥ नारायणपरं वर्म सन्नह्येद् भय आगते । पादयोर्जानुनोरूर्वोरुदरे हृद्यथोरसि ॥ ५ ॥ मुखे शिरस्यानुपूर्व्यादोंङ्कारादीनि विन्यसेत् । ॐ नमो नारायणायेति विपर्ययमथापि वा ॥ ६ ॥

Sinabi ni Viśvarūpa: Sa oras ng takot, hugasan ang kamay at paa, gawin ang ācamana upang luminis, umupo na nakaharap sa hilaga, hawakan ang kuśa at manahimik. Pagkatapos, gawin ang nyāsa sa mantrang walong pantig at labindalawang pantig at isuot ang kavača ni Nārāyaṇa. Habang inuusal ang ‘oṁ namo nārāyaṇāya’, ilagay ang nyāsa mula paa hanggang ulo ayon sa ayos, at saka ulitin sa baligtad na ayos.

Verse 7

करन्यासं तत: कुर्याद् द्वादशाक्षरविद्यया । प्रणवादियकारान्तमङ्गुल्यङ्गुष्ठपर्वसु ॥ ७ ॥

Pagkatapos, gawin ang kara-nyāsa sa labindalawang pantig na mantra: ‘oṁ namo bhagavate vāsudevāya’. Unahan ang bawat pantig ng oṁkāra, at ilagay ang mga pantig sa dulo ng mga daliri, mula sa hintuturo ng kanang kamay hanggang sa hintuturo ng kaliwang kamay. Ang apat na natitirang pantig ay ilagay sa mga kasukasuan ng mga hinlalaki.

Verse 8

न्यसेद्‌धृदय ओंङ्कारं विकारमनु मूर्धनि । षकारं तु भ्रुवोर्मध्ये णकारं शिखया न्यसेत् ॥ ८ ॥ वेकारं नेत्रयोर्युञ्‍ज्यान्नकारं सर्वसन्धिषु । मकारमस्त्रमुद्दिश्य मन्त्रमूर्तिर्भवेद् बुध: ॥ ९ ॥ सविसर्गं फडन्तं तत्सर्वदिक्षु विनिर्दिशेत् । ॐ विष्णवे नम इति ॥ १० ॥

Pagkaraan, bigkasin ang anim-na-pantig na mantra: ‘oṁ viṣṇave namaḥ’. Ilagay ang ‘oṁ’ sa puso, ang ‘vi’ sa tuktok ng ulo, ang ‘ṣa’ sa pagitan ng kilay, ang ‘ṇa’ sa śikhā (tuktok na buhok), at ang ‘ve’ sa pagitan ng mga mata. Pagkatapos, ilagay ang ‘na’ sa lahat ng kasukasuan ng katawan at pagnilayan ang ‘ma’ bilang sandata; sa gayon ang nagdarasal ay nagiging anyo ng mantra. Sa huli, idagdag ang visarga sa ‘ma’ at bigkasin ang ‘maḥ astrāya phaṭ’ sa lahat ng direksiyon, simula sa silangan, upang mapagbigkis ang mga dako sa pananggalang ng mantra.

Verse 9

न्यसेद्‌धृदय ओंङ्कारं विकारमनु मूर्धनि । षकारं तु भ्रुवोर्मध्ये णकारं शिखया न्यसेत् ॥ ८ ॥ वेकारं नेत्रयोर्युञ्‍ज्यान्नकारं सर्वसन्धिषु । मकारमस्त्रमुद्दिश्य मन्त्रमूर्तिर्भवेद् बुध: ॥ ९ ॥ सविसर्गं फडन्तं तत्सर्वदिक्षु विनिर्दिशेत् । ॐ विष्णवे नम इति ॥ १० ॥

Habang inuusal ang anim-na-pantig na mantra ‘oṁ viṣṇave namaḥ’, ilagay ang ‘oṁ’ sa puso, ang ‘vi’ sa tuktok ng ulo, ang ‘ṣa’ sa pagitan ng kilay, ang ‘ṇa’ sa śikhā, at ang ‘ve’ sa pagitan ng mga mata. Pagkatapos, ilagay ang ‘na’ sa lahat ng kasukasuan at pagnilayan ang ‘ma’ bilang sandata; sa gayon ang deboto ay nagiging anyo ng mantra. Sa huli, idagdag ang visarga sa ‘ma’ at bigkasin ang ‘maḥ astrāya phaṭ’ sa lahat ng direksiyon, simula sa silangan.

Verse 10

न्यसेद्‌धृदय ओंङ्कारं विकारमनु मूर्धनि । षकारं तु भ्रुवोर्मध्ये णकारं शिखया न्यसेत् ॥ ८ ॥ वेकारं नेत्रयोर्युञ्‍ज्यान्नकारं सर्वसन्धिषु । मकारमस्त्रमुद्दिश्य मन्त्रमूर्तिर्भवेद् बुध: ॥ ९ ॥ सविसर्गं फडन्तं तत्सर्वदिक्षु विनिर्दिशेत् । ॐ विष्णवे नम इति ॥ १० ॥

Pagkaraan, bigkasin ang anim-na-pantig na mantra: “oṁ viṣṇave namaḥ.” Ilagay ang “oṁ” sa puso, ang “vi” sa tuktok ng ulo, ang “ṣa” sa pagitan ng kilay, ang “na” sa śikhā (tuktok na buhol ng buhok), at ang “ve” sa pagitan ng mga mata. Ilagay ang “na” sa lahat ng kasukasuan at pagnilayan ang “ma” bilang sandata; sa gayon nagiging anyo ng mantra ang umaawit. Pagkatapos, idagdag ang visarga at bigkasin “maḥ astrāya phaṭ” sa lahat ng direksiyon mula sa silangan; nabibigkis ang mga dako ng baluting mantra.

Verse 11

आत्मानं परमं ध्यायेद् ध्येयं षट्‍‌शक्तिभिर्युतम् । विद्यातेजस्तपोमूर्तिमिमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥ ११ ॥

Pagkatapos ng pagbigkas, pagnilayan ng deboto ang sarili na kaisa sa katangian ng Kataas-taasang Persona, ang Paramapuruṣa, na ganap sa anim na karangalan at karapat-dapat pagnilayan. Ituring Siya bilang anyo ng banal na kaalaman, ningning, at tapas, at saka bigkasin ang panalanging panangga para kay Panginoong Nārāyaṇa—ang “Nārāyaṇa-kavaca.”

Verse 12

ॐ हरिर्विदध्यान्मम सर्वरक्षां न्यस्ताङ्‌घ्रिपद्म: पतगेन्द्रपृष्ठे । दरारिचर्मासिगदेषुचाप- पाशान् दधानोऽष्टगुणोऽष्टबाहु: ॥ १२ ॥

Oṁ. Nawa’y ipagkaloob ni Hari ang ganap na pag-iingat sa akin. Siya’y nakaluklok sa likod ni Garuḍa, nakapatong ang Kanyang mga talampakang-loto, at tangan ang walong sandata—kabibe, disk, kalasag, espada, pamalo, mga palaso, busog, at lubid na panilo. Taglay ang walong bisig at ganap sa walong siddhi, nawa’y laging ingatan ako ng Makapangyarihang Panginoon.

Verse 13

जलेषु मां रक्षतु मत्स्यमूर्ति- र्यादोगणेभ्यो वरुणस्य पाशात् । स्थलेषु मायावटुवामनोऽव्यात् त्रिविक्रम: खेऽवतु विश्वरूप: ॥ १३ ॥

Sa tubig, nawa’y ingatan ako ng Panginoon sa anyong Dakilang Isda (Matsya) laban sa tali ni Varuṇa at sa mababangis na nilalang-dagat. Sa lupa, nawa’y ingatan ako ni Vāmana na, sa paglawak ng Kanyang māyā, nag-anyong munting brahmacārī. Sa himpapawid, nawa’y ingatan ako ng Trivikrama sa anyong Viśvarūpa na sumakop sa tatlong daigdig.

Verse 14

दुर्गेष्वटव्याजिमुखादिषु प्रभु: पायान्नृसिंहोऽसुरयूथपारि: । विमुञ्चतो यस्य महाट्टहासं दिशो विनेदुर्न्यपतंश्च गर्भा: ॥ १४ ॥

Sa mga mapanganib na dako—kagubatan, mahihirap na landas, at harapan ng labanan—nawa’y ingatan ako ni Panginoong Nṛsiṁhadeva, ang kaaway ng pinunong asura na si Hiraṇyakaśipu. Nang pumutok ang Kanyang dambuhalang halakhak, umalingawngaw ang mga dako at nalaglag ang dinadala ng mga buntis na asawa ng mga asura. Nawa’y ang mahabaging Panginoon na iyon ang magtanggol sa akin sa lahat ng panig, lalo na sa oras ng panganib.

Verse 15

रक्षत्वसौ माध्वनि यज्ञकल्प: स्वदंष्ट्रयोन्नीतधरो वराह: । रामोऽद्रिकूटेष्वथ विप्रवासे सलक्ष्मणोऽव्याद् भरताग्रजोऽस्मान् ॥ १५ ॥

Nawa’y pag-ingatan ako ni Yajñeśvara, ang Panginoong anyong handog, sa Kanyang anyong Varāha na nag-angat sa daigdig sa tubig sa pamamagitan ng matutulis na pangil, laban sa masasama sa lansangan. Nawa’y si Paraśurāma ang magtanggol sa tuktok ng bundok, at sa banyagang lupain ay si Śrī Rāmacandra, nakatatandang kapatid ni Bharata, kasama si Lakṣmaṇa, ang mag-ingat sa amin.

Verse 16

मामुग्रधर्मादखिलात्प्रमादा- न्नारायण: पातु नरश्च हासात् । दत्तस्त्वयोगादथ योगनाथ: पायाद्गुणेश: कपिल: कर्मबन्धात् ॥ १६ ॥

Nawa’y ingatan ako ni Nārāyaṇa laban sa pagsunod sa mabagsik at huwad na mga landas ng relihiyon at laban sa kapabayaang nagpapabagsak sa tungkulin; at nawa’y ang Panginoon sa anyong Nara ay magligtas sa akin mula sa kayabangan. Nawa’y si Dattātreya, panginoon ng yoga, ang mag-ingat sa akin sa pagdulas sa bhakti-yoga; at nawa’y si Kapila, panginoon ng mga mabubuting katangian, ang magpalaya sa akin mula sa gapos ng karma.

Verse 17

सनत्कुमारोऽवतु कामदेवा- द्धयशीर्षा मां पथि देवहेलनात् । देवर्षिवर्य: पुरुषार्चनान्तरात् कूर्मो हरिर्मां निरयादशेषात् ॥ १७ ॥

Nawa’y si Sanat-kumāra ang mag-ingat sa akin laban sa pagnanasa. Sa pagsisimula ng banal na gawain, nawa’y si Hayagrīva ang magtanggol sa akin sa daan laban sa kasalanang dulot ng pagpapabaya sa pagyukod sa Panginoon. Nawa’y si Devarṣi Nārada ang magbantay laban sa mga pagkakasala sa pagsamba sa Diyos sa anyong murti, at nawa’y si Hari sa anyong Kūrma ang magligtas sa akin mula sa walang-hanggang mga impiyerno.

Verse 18

धन्वन्तरिर्भगवान् पात्वपथ्याद् द्वन्द्वाद् भयाद‍ृषभो निर्जितात्मा । यज्ञश्च लोकादवताज्जनान्ताद् बलो गणात् क्रोधवशादहीन्द्र: ॥ १८ ॥

Nawa’y si Bhagavān Dhanvantari ang magligtas sa akin mula sa pagkaing di nararapat at sa takot sa karamdaman. Nawa’y si Ṛṣabhadeva, ang nagtagumpay sa sarili, ang magtanggol sa akin laban sa takot na dulot ng init at lamig. Nawa’y si Yajña ang mag-ingat sa akin laban sa paninirang-puri at pinsala mula sa mga tao, at nawa’y si Balarāma bilang Ahi-indra (Śeṣa) ang magtanggol sa akin laban sa maiinggit na mga ahas at sa mga kaaway na alipin ng galit.

Verse 19

द्वैपायनो भगवानप्रबोधाद् बुद्धस्तु पाषण्डगणप्रमादात् । कल्कि: कले: कालमलात् प्रपातु धर्मावनायोरुकृतावतार: ॥ १९ ॥

Nawa’y si Bhagavān Dvaipāyana Vyāsa ang mag-ingat sa akin laban sa kamangmangan na dulot ng kakulangan sa kaalamang Veda. Nawa’y si Buddhadeva ang magtanggol sa akin laban sa kapabayaan ng mga pangkat na erehe at laban sa mga gawaing salungat sa mga prinsipyo ng Veda. At nawa’y si Kalki, ang dakilang avatāra na bumaba upang ipagtanggol ang dharma, ang magligtas sa akin mula sa dungis ng Panahon ng Kali.

Verse 20

मां केशवो गदया प्रातरव्याद् गोविन्द आसङ्गवमात्तवेणु: । नारायण: प्राह्ण उदात्तशक्ति- र्मध्यन्दिने विष्णुररीन्द्रपाणि: ॥ २० ॥

Nawa’y ingatan ako ni Panginoong Keśava sa unang bahagi ng araw sa pamamagitan ng Kanyang pamalo; at sa ikalawang bahagi, nawa’y ingatan ako ni Govinda na laging tumutugtog ng plauta. Sa ikatlong bahagi, nawa’y ingatan ako ni Nārāyaṇa na puspos ng kapangyarihan; at sa tanghali, nawa’y ingatan ako ni Viṣṇu na may hawak na diskong pumupuksa sa kaaway.

Verse 21

देवोऽपराह्णे मधुहोग्रधन्वा सायं त्रिधामावतु माधवो माम् । दोषे हृषीकेश उतार्धरात्रे निशीथ एकोऽवतु पद्मनाभ: ॥ २१ ॥

Sa ikalimang bahagi ng araw, nawa’y ingatan ako ni Madhusūdana na may hawak na busog na kinatatakutan ng mga asura. Sa dapithapon, nawa’y ingatan ako ni Mādhava sa Kanyang tatluhang anyo; sa simula ng gabi, nawa’y ingatan ako ni Hṛṣīkeśa; at sa kalaliman ng hatinggabi, nawa’y si Padmanābha lamang ang mag-ingat sa akin.

Verse 22

श्रीवत्सधामापररात्र ईश: प्रत्यूष ईशोऽसिधरो जनार्दन: । दामोदरोऽव्यादनुसन्ध्यं प्रभाते विश्वेश्वरो भगवान् कालमूर्ति: ॥ २२ ॥

Nawa’y ingatan ako ng Panginoon na may tanda ng Śrīvatsa sa dibdib mula matapos ang hatinggabi hanggang mamula ang langit sa bukang-liwayway. Nawa’y ingatan ako ni Janārdana na may hawak na espada sa dulo ng gabi. Nawa’y ingatan ako ni Dāmodara sa madaling-araw, at sa mga sandali ng pagsasanib ng araw at gabi, nawa’y ingatan ako ni Viśveśvara, ang Bhagavān na anyo ng Panahon.

Verse 23

चक्रं युगान्तानलतिग्मनेमि भ्रमत् समन्ताद् भगवत्प्रयुक्तम् । दन्दग्धि दन्दग्ध्यरिसैन्यमाशु कक्षं यथा वातसखो हुताश: ॥ २३ ॥

Ang diskong pinakilos ng Kataas-taasang Panginoon at umiikot sa lahat ng direksiyon, na may talim na kasingwasak ng apoy sa wakas ng kapanahunan—gaya ng apoy na, sa tulong ng hangin, sinusunog ang tuyong damo hanggang maging abo—nawa’y sunugin ng Sudarśana-cakra ang aming mga kaaway at gawing abo agad.

Verse 24

गदेऽशनिस्पर्शनविस्फुलिङ्गे निष्पिण्ढि निष्पिण्ढ्यजितप्रियासि । कुष्माण्डवैनायकयक्षरक्षो- भूतग्रहांश्चूर्णय चूर्णयारीन् ॥ २४ ॥

O pamalo sa kamay ng Bhagavān! Nagbubuga ka ng mga kislap na parang kidlat, at lubhang minamahal ng Ajita. Kaya pakiusap, durugin mo, durugin mo ang aking mga kaaway. Gilingin at pira-pirasuhin ang mga Kuṣmāṇḍa, Vaināyaka, Yakṣa, Rākṣasa, Bhūta at Graha; pulbusin sila.

Verse 25

त्वं यातुधानप्रमथप्रेतमातृ- पिशाचविप्रग्रहघोरद‍ृष्टीन् । दरेन्द्र विद्रावय कृष्णपूरितो भीमस्वनोऽरेर्हृदयानि कम्पयन् ॥ २५ ॥

O pinakamainam na kabibe, Pāñcajanya sa kamay ng Panginoon! Lagi kang puspos ng hininga ni Śrī Kṛṣṇa. Kaya ang iyong nakapanghihilakbot na tunog ay nagpapayanig sa puso ng mga kaaway—mga Rākṣasa, pramatha, preta, mātā, piśāca, at mga multong brāhmaṇa na may mabagsik na titig—at sila’y itinataboy palayo.

Verse 26

त्वं तिग्मधारासिवरारिसैन्य- मीशप्रयुक्तो मम छिन्धि छिन्धि । चक्षूंषि चर्मञ्छतचन्द्र छादय द्विषामघोनां हर पापचक्षुषाम् ॥ २६ ॥

O pinakadakilang na tabak na matalas ang talim, ikaw ay ginagamit ng Kataas-taasang Panginoon; hiwain mo ang hukbo ng aking mga kaaway, hiwain mo! O kalasag na may sandaang bilog na tila buwan, takpan mo ang mga mata ng makasalanang kaaway at agawin ang kanilang masamang paningin.

Verse 27

यन्नो भयं ग्रहेभ्योऽभूत् केतुभ्यो नृभ्य एव च । सरीसृपेभ्यो दंष्ट्रिभ्यो भूतेभ्योंहोभ्य एव च ॥ २७ ॥ सर्वाण्येतानि भगवन्नामरूपानुकीर्तनात् । प्रयान्तु सङ्‌क्षयं सद्यो ये न: श्रेय:प्रतीपका: ॥ २८ ॥

Nawa’y ang pagluwalhati sa transendental na Pangalan, Anyo, Katangian, at mga Parikara ng Kataas-taasang Panginoon ay magtanggol sa amin laban sa masasamang planeta, bulalakaw, maiinggit na tao, ahas, alakdan, at mababangis na hayop gaya ng tigre at lobo. Nawa’y magtanggol din laban sa mga multo, sa mga sangkap na lupa-tubig-apoy-hangin, sa kidlat at sa dating mga kasalanan; at nawa’y ang lahat ng hadlang sa aming kabutihan ay maglaho agad sa pag-awit ng “Hare Kṛṣṇa” mahā-mantra.

Verse 28

यन्नो भयं ग्रहेभ्योऽभूत् केतुभ्यो नृभ्य एव च । सरीसृपेभ्यो दंष्ट्रिभ्यो भूतेभ्योंहोभ्य एव च ॥ २७ ॥ सर्वाण्येतानि भगवन्नामरूपानुकीर्तनात् । प्रयान्तु सङ्‌क्षयं सद्यो ये न: श्रेय:प्रतीपका: ॥ २८ ॥

Nawa’y ang pagluwalhati sa transendental na Pangalan, Anyo, Katangian, at mga Parikara ng Kataas-taasang Panginoon ay magtanggol sa amin laban sa masasamang planeta, bulalakaw, maiinggit na tao, ahas, alakdan, at mababangis na hayop gaya ng tigre at lobo. Nawa’y magtanggol din laban sa mga multo, sa mga sangkap na lupa-tubig-apoy-hangin, sa kidlat at sa dating mga kasalanan; at nawa’y ang lahat ng hadlang sa aming kabutihan ay maglaho agad sa pag-awit ng “Hare Kṛṣṇa” mahā-mantra.

Verse 29

गरुडो भगवान् स्तोत्रस्तोभश्छन्दोमय: प्रभु: । रक्षत्वशेषकृच्छ्रेभ्यो विष्वक्सेन: स्वनामभि: ॥ २९ ॥

Nawa’y si Garuḍa, sasakyan ni Panginoong Viṣṇu—ang kagalang-galang na Panginoon na sinasamba sa mga stotra at siyang personipikasyon ng mga Veda—ay magtanggol sa amin mula sa lahat ng panganib. At nawa’y si Panginoong Viṣvaksena rin ay mag-ingat sa amin sa lahat ng kapahamakan sa pamamagitan ng Kanyang mga banal na Pangalan.

Verse 30

सर्वापद्‌भ्यो हरेर्नामरूपयानायुधानि न: । बुद्धीन्द्रियमन:प्राणान् पान्तु पार्षदभूषणा: ॥ ३० ॥

Nawa’y ang mga banal na pangalan ni Hari, ang Kanyang makalangit na mga anyo, ang Kanyang mga sasakyan at mga sandata—na palamuti ng Kanyang mga kasamang lingkod—ay mag-ingat sa aming talino, pandama, isip, at hininga-buhay laban sa lahat ng panganib.

Verse 31

यथा हि भगवानेव वस्तुत: सदसच्च यत् । सत्येनानेन न: सर्वे यान्तु नाशमुपद्रवा: ॥ ३१ ॥

Bagama’t ang sansinukob na banayad at magaspang ay materyal, hindi ito naiiba sa Bhagavān sapagkat Siya ang sanhi ng lahat ng sanhi; sa lakas ng katotohanang ito, nawa’y maglaho ang lahat ng aming kapahamakan.

Verse 32

यथैकात्म्यानुभावानां विकल्परहित: स्वयम् । भूषणायुधलिङ्गाख्या धत्ते शक्ती: स्वमायया ॥ ३२ ॥ तेनैव सत्यमानेन सर्वज्ञो भगवान् हरि: । पातु सर्वै: स्वरूपैर्न: सदा सर्वत्र सर्वग: ॥ ३३ ॥

Para sa mga nakararanas ng pagkakaisa, ang Bhagavān ay likas na walang paghahati; sa Kanyang lakas ng māyā, dinadala Niya ang Kanyang mga kapangyarihan bilang palamuti, sandata, tanda, at banal na pangalan.

Verse 33

यथैकात्म्यानुभावानां विकल्परहित: स्वयम् । भूषणायुधलिङ्गाख्या धत्ते शक्ती: स्वमायया ॥ ३२ ॥ तेनैव सत्यमानेन सर्वज्ञो भगवान् हरि: । पातु सर्वै: स्वरूपैर्न: सदा सर्वत्र सर्वग: ॥ ३३ ॥

Ayon sa katotohanang iyon, nawa’y ang Bhagavān Hari, ang lubos na nakaaalam at nasa lahat ng dako, ay laging magtanggol sa amin sa bawat lugar sa pamamagitan ng Kanyang lahat ng anyo.

Verse 34

विदिक्षु दिक्षूर्ध्वमध: समन्ता- दन्तर्बहिर्भगवान्नारसिंह: । प्रहापयँल्लोकभयं स्वनेन स्वतेजसा ग्रस्तसमस्ततेजा: ॥ ३४ ॥

Sa lahat ng direksiyon at sulok, sa itaas at ibaba, sa paligid, sa loob at labas—naroroon ang Bhagavān Narasiṁha. Sa Kanyang pag-ungal, nawawala ang takot ng daigdig; sa Kanyang makalangit na ningning, natatabunan ang lahat ng kapangyarihan. Nawa’y ingatan tayo ni Śrī Narasiṁhadeva sa lahat ng dako.

Verse 35

मघवन्निदमाख्यातं वर्म नारायणात्मकम् । विजेष्यसेऽञ्जसा येन दंशितोऽसुरयूथपान् ॥ ३५ ॥

Sinabi ni Viśvarūpa: O Maghavan (Indra), ipinaliwanag ko sa iyo ang banal na baluting kaugnay ni Nārāyaṇa. Kapag isinuot mo ang pananggang ito, tiyak na madaraig mo nang madali ang mga pinuno ng mga asura.

Verse 36

एतद् धारयमाणस्तु यं यं पश्यति चक्षुषा । पदा वा संस्पृशेत् सद्य: साध्वसात् स विमुच्यते ॥ ३६ ॥

Ang sinumang may suot na baluting ito, sinumang makita niya ng mga mata o masagi ng paa, ay agad na napapalaya sa lahat ng panganib na nabanggit.

Verse 37

न कुतश्चिद्भ‍यं तस्य विद्यां धारयतो भवेत् । राजदस्युग्रहादिभ्यो व्याध्यादिभ्यश्च कर्हिचित् ॥ ३७ ॥

Ang nagtatangan ng panalanging Nārāyaṇa-kavaca ay hindi natitinag ng takot mula saanman. Hindi siya napapahamak dahil sa pamahalaan, mga tulisan, masasamang asura, o anumang karamdaman.

Verse 38

इमां विद्यां पुरा कश्चित्कौशिको धारयन् द्विज: । योगधारणया स्वाङ्गं जहौ स मरुधन्वनि ॥ ३८ ॥

O Hari ng langit, noong una ay may isang brāhmaṇa na nagngangalang Kauśika na nagtaglay ng kaalamang ito; sa kapangyarihan ng yoga-dhāraṇā, sinadya niyang iwan ang kanyang katawan sa disyerto.

Verse 39

तस्योपरि विमानेन गन्धर्वपतिरेकदा । ययौ चित्ररथ: स्त्रीभिर्वृतो यत्र द्विजक्षय: ॥ ३९ ॥

Sa pook na pinagpanawan ng brāhmaṇa, minsan ay dumaan sa ibabaw ng kanyang katawan si Citraratha, hari ng Gandharvaloka, na napaliligiran ng maraming magagandang babae, sakay ng kanyang vimāna.

Verse 40

गगनान्न्यपतत् सद्य: सविमानो ह्यवाक् शिरा: । स वालिखिल्यवचनादस्थीन्यादाय विस्मित: । प्रास्य प्राचीसरस्वत्यां स्‍नात्वा धाम स्वमन्वगात् ॥ ४० ॥

Biglang napilitang mahulog si Citraratha mula sa langit, kasama ang kaniyang vimāna, na ulo ang nauna. Sa utos ng mga dakilang rishi na Vālikhilya, namangha siya, kinuha ang mga buto ng brāhmaṇa, itinapon sa kalapit na Ilog Sarasvatī (Prācī), naligo roon, at saka bumalik sa kaniyang tahanang dako.

Verse 41

श्रीशुक उवाच य इदं श‍ृणुयात्काले यो धारयति चाद‍ृत: । तं नमस्यन्ति भूतानि मुच्यते सर्वतो भयात् ॥ ४१ ॥

Sinabi ni Śrī Śukadeva Gosvāmī: Ang sinumang sa oras ng takot ay nakikinig o nagdadala ng kavača na ito nang may pananampalataya at paggalang, ay iginagalang ng lahat ng nilalang at agad na napapalaya mula sa lahat ng panganib sa bawat panig.

Verse 42

एतां विद्यामधिगतो विश्वरूपाच्छतक्रतु: । त्रैलोक्यलक्ष्मीं बुभुजे विनिर्जित्य मृधेऽसुरान् ॥ ४२ ॥

Natamo ni Indra, ang Śatakratu, ang kaalamang ito mula kay Viśvarūpa. Matapos talunin ang mga asura sa digmaan, tinamasa niya ang lahat ng karangyaan at biyaya (Lakṣmī) ng tatlong daigdig.