Adhyaya 38

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये सङ्क्षेपपवित्रारोहणं नाम सप्तत्रिंशो ऽध्यायः अथ अष्टत्रिंशो ऽध्यायः देवालयनिर्माणफलं अग्निर् उवाच वासुदेवाद्यालयस्य कृतौ वक्ष्ये फलादिकं चिकीर्षोर्देवधामादि सहस्रजनिपापनुत्

Sa gayon, sa Agni Purāṇa na nasa Sinaunang Mahāpurāṇa, nagwakas ang ika-37 kabanata na tinatawag na “Maikling Ritwal ng Pag-angat ng Pavitra (sagradong watawat)”. Ngayon ay nagsisimula ang ika-38 kabanata: “Ang Pala (phala) ng Pagtatayo ng Templo”. Sinabi ni Agni: Ipahahayag ko ang mga bunga at kaugnay na kinalabasan ng pagtatayo ng dambana—simula sa dambana ni Vāsudeva—para sa nagnanais magtatag ng banal na tahanan; pinapawi nito ang mga kasalanang naipon sa loob ng sanlibong kapanganakan.

Verse 2

मनसा सद्मकर्तॄणां शतजन्माघनाशनं येनुमोदन्ति कृष्णस्य क्रियमाणं नरा गृहं

Kahit sa pagsang-ayon lamang sa isip, ang mga nagagalak at sumusuporta sa pagtatayo ng bahay/templo ni Kṛṣṇa—na pumapabor at tumutulong sa mga tagapagtayo—ay nagtatamo ng pagkapawi ng mga kasalanang naipon sa sandaang kapanganakan.

Verse 3

तेपि पापैर् विनिर्मुक्ताः प्रयान्त्यच्युतलोकतां समतीतं भविष्यञ्च कुलानामयुतं नरः

Sila rin, na napalaya sa mga kasalanan, ay napaparoon sa daigdig ni Acyuta (Viṣṇu). Ang lalaking gumagawa nito ay nagliligtas ng sampung libong angkan—kapwa ang nakaraan at ang darating.

Verse 4

विष्णुलोकं नयत्याशु कारयित्वा हरेर्गृहं वसन्ति पितरो दृष्ट्वा विष्णुलोके ह्य् अलङ्कृताः

Sa pagpapagawa ng tahanan/templo ni Hari (Viṣṇu), agad na naihahatid ng tao ang kanyang mga ninuno sa daigdig ni Viṣṇu; ang mga Pitṛ, pagkakita sa gayong kabutihang-loob, ay nananahan sa Viṣṇuloka, tunay na naluluwalhati sa banal na karilagan.

Verse 5

विमुक्ता नारकैर् दुःखैः कर्तुः कृष्णस्य मन्दिरं ब्रह्महत्यादिपापौघघातकं देवतालयं

Para sa tagapagtaguyod (nagpapatayo), ang templo ni Kṛṣṇa ay isang banal na dambana ng mga diyos na pumupuksa sa mga bugso ng kasalanan, mula sa brahma-hatyā pataas, at nagpapalaya sa mga pagdurusang mala-impyerno.

Verse 6

फलं यन्नाप्यते यज्ञैर् धाम कृत्वा तदाप्यते देवागारे कृते सर्वतीर्थस्नानफलं लभेत्

Ang bunga na hindi nakakamtan kahit sa mga yajña (handog na sakripisyo) ay nakakamtan sa pagtatayo ng banal na tahanan para sa diyos. Kapag naitayo ang isang devāgāra (dambana), natatamo ang kapakinabangang katumbas ng pagligo sa lahat ng tīrtha, ang mga banal na tubig-paglalakbay.

Verse 7

देवाद्यर्थे हतानाञ्च रणे यत्तत्फलादिकं शाठ्येन पांशुना वापि कृतं धाम च नाकदं

Anumang kabutihan at kaugnay na bunga na ipinahayag para sa mga napatay sa digmaan alang-alang sa mga diyos at katulad na banal na layunin—kung ito’y ginagawa sa panlilinlang, o kahit sa pagpapanggap lamang na parang pagwiwisik ng alikabok, ang gayong gawa ay hindi nagiging tahanang makalangit at hindi rin nagbibigay ng langit.

Verse 8

गृहादिकं ग, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नन्दन्ति इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः वल्गन्ति इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः हृष्टा इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः एकायतनकृत् स्वर्गी त्र्यगारी ब्रह्मलोकभाक् पञ्चागारी शम्भुलोकमष्टागाराद्धरौ स्थितिः

Ang nagtatayo ng tirahang may iisang santuwaryo (iisang yunit) ay nakakamit ang langit. Ang nagtatayo ng bahay na may tatlong silid ay nagiging kabahagi ng daigdig ni Brahmā; ang nagtatayo ng limang silid ay nakararating sa daigdig ni Śambhu (Śiva); at mula sa bahay na may walong silid ay may pananatiling kasaganaan at katatagan sa lupa.

Verse 9

षोडशालयकारी तु भुक्तिमुक्तिमवाप्नुयात् कनिष्ठं मध्यमं श्रेष्ठं कारयित्वा हरेर्गृहं

Ngunit ang nagtatayo ng templong may labing-anim na dambana (labing-anim na silid) ay nakakamit kapwa ang ginhawa sa daigdig at ang paglaya (mokṣa), sapagkat ipinagawa niya ang templo ni Hari (Viṣṇu) sa antas na mababa, katamtaman, o pinakamainam.

Verse 10

स्वर्गं च वैष्णवं लोकं मोक्षमाप्नोति च क्रमात् श्रेष्ठमायतनं विष्णोः कृत्वा यद्धनवान् लभेत्

Ang mayamang tagapagtaguyod, matapos maitayo ang pinakadakilang santuwaryo ni Viṣṇu, ay nakakamit ang langit, saka ang daigdig na Vaiṣṇava, at sa takdang pagkakasunod ay pati ang paglaya (mokṣa).

Verse 11

कनिष्ठेनैव तत् पुण्यं प्राप्नोत्यधनवान्नरः समुत्पाद्य धनं कृत्या स्वल्पेनापि सुरालयं

Kahit sa pinakamaliit na handog, ang dukhang tao ay nakakamit ang gayong kabutihan. Pagkaraang makalikha ng yaman sa pamamagitan ng matuwid na pagsisikap, nararapat siyang magtatag o sumuporta sa isang dambanang banal ng mga diyos—kahit kaunti lamang.

Verse 12

कारयित्वा हरेः पुण्यं सम्प्राप्नोत्यधिकं वरं लक्षणाथ सहस्रेण शतेनार्धेन वा हरेः

Ang sinumang nagpagawa ng banal na ritwal o handog para kay Hari ay nakakamit ng higit na dakilang biyaya at mas malaking kabutihang-loob—ang gantimpala ni Hari ay nasusukat na parang isang lakh, o isang libo, o isang daan at limampu.

Verse 13

कारयन् भवनं याति यत्रास्ते गरुडध्वजः बाल्ये तु क्रीडमाणा ये पांशुभिर्भवनं हरेः

Ang nagpagawa ng isang tahanan (templo/tirahan) ay makararating sa daigdig na tinitirhan ng Panginoong may watawat ni Garuḍa (Viṣṇu). Maging yaong mga naglalaro noong bata pa at gumagawa ng ‘bahay ni Hari’ mula sa buhangin ay nagkakamit din ng gayong kabutihan.

Verse 14

वासुदेवस्य कुर्वन्ति तेपि तल्लोकगामिनः तीर्थे चायतने पुण्ये सद्धक्षेत्रे तथाष्टमे

Maging ang mga nagsasagawa ng pagsamba at paglilingkod kay Vāsudeva ay nagiging mga patungo sa Kanyang daigdig—lalo na kapag ginawa sa isang tīrtha, sa banal na dambana, sa pook na may kabutihan, sa tunay na matuwid na kṣetra, at gayundin sa ikawalong uri ng sagradong kalagayan.

Verse 15

कर्तुरायतनं विष्णोर्यथोक्तात्त्रिगुणं फलं बन्धूकपुष्पविन्यासैः सुधापङ्केन वैष्णवं

Para sa gumawa o tagapagtaguyod, ang santuwaryo ni Viṣṇu na itinayo ayon sa itinakda ay nagbubunga ng tatluhang gantimpala. At ang dambanang Vaiṣṇava (templo o paglalagak ng anyo) ay dapat pagandahin sa pag-aayos ng mga bulaklak na bandhūka at sa pagpapahid ng pastang apog (sudhā).

Verse 16

ये विलिम्पन्ति भवनं ते यान्ति भगवत्पुरं पतितं पतमानन्तु तथार्धपतितं नरः

Yaong mga nagpapahid at nagpapalitada sa tahanan ng Panginoon ay tutungo sa lungsod ng Bhagavat. Maging ang taong nalugmok—nalulugmok man o kalahating nalugmok—ay nagkakamit din ng gayong kabutihan.

Verse 17

समुद्धृत्य हरेर्धाम प्राप्नोति द्विगुणं फलं पतितस्य तु यः कर्ता पतितस्य च रक्षिता

Ang sinumang umaalalay at nagliligtas sa nalugmok ay makaaabot sa tahanan ni Hari (Viṣṇu) at tatanggap ng dobleng bunga ng kabutihan; tunay, ang nagiging tagapagkaloob at tagapagtanggol ng nalugmok ay nagkakamit ng gantimpalang ito.

Verse 18

विष्णोरायतनस्येह नरो विष्णुलोकभाक् इष्टकानिचयस्तिष्ठेद् यावदायतने हरेः

Dito sa daigdig, ang tao ay nagkakabahagi sa mundo ni Viṣṇu kahit sa pagtatatag lamang ng bunton ng mga ladrilyo para sa dambana ni Viṣṇu; nananatili ang gantimpala hangga’t nakatayo ang santuwaryo ni Hari.

Verse 19

सकुलस्तस्य वै कर्ता विष्णुलोके महीयते षोडशागारकारी तु इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः स्वल्पेनैवेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स एव पुण्यवान् पूज्य इह लोके परत्र च

Ang tagapagtayo (tagapagkaloob) ng gayong handog ay pinararangalan sa mundo ni Viṣṇu kasama ang buong angkan. Tunay, ang gumagawa ng labing-anim na bahay (ayon sa isang minarkahang manuskrito), o kahit sa munting handog lamang (ayon sa isa pang minarkahang manuskrito)—siya lamang ang may tunay na kabutihang-loob at karapat-dapat igalang, sa mundong ito at sa susunod.

Verse 20

कृष्णस्य वासुदेवस्य यः कारयति केतनं जातः स एव सुकृती कुलन्तेनैव पावितं

Ang sinumang nagpapagawa ng watawat o sagisag (ketana) ni Kṛṣṇa Vāsudeva, siya lamang ang tunay na may kabutihang-loob mula pa sa pagsilang; sa gawa ring iyon, nalilinis ang buong angkan.

Verse 21

विष्णुरुद्रार्कदेव्यादेर्गृहकर्ता स कीर्तिभाक् किं तस्य वित्तनिचयैर् मूढस्य परिरक्षितः

Ang nagtatatag (nagtatayo o nag-aalaga) ng banal na tahanan para kina Viṣṇu, Rudra, Sūrya, sa Diyosa at iba pa ay nagkakamit ng di-napaparam na katanyagan. Ano naman ang silbi ng naipong yaman na binabantayan ng isang nalilinlang na tao?

Verse 22

दुःखार्जितैर् यः कृष्णस्य न कारयति केतनं नोपभोग्यं धनं यस्य पितृविप्रदिवौकसां

Ang sinumang may yamang natamo sa hirap ngunit hindi nagpapagawa ng isang tahanan o dambana (ketana) para kay Kṛṣṇa, at ang yaman niya’y hindi rin nagagamit para sa mga ninuno (pitṛ), sa mga Brahmin, at sa mga diyos—siya’y sinisisi sapagkat hindi niya ginamit ang yaman ayon sa dharma.

Verse 23

नोपभोगाय बन्धूनां व्यर्थस्तस्य धनागमः यथा ध्रुवो नृणां मृत्युर्वित्तनाशस् तथा ध्रुवः

Para sa taong hindi gumagamit ng yaman para sa kasiyahan at pagtangkilik sa mga kamag-anak, walang saysay ang pagkamal ng kayamanan. Kung paanong tiyak ang kamatayan sa tao, gayon din tiyak ang pagkapuksa ng yaman.

Verse 24

मूढस्तत्रानुबध्नाति जीवितेथ चले घने यदा वित्तं न दानाय नोपभोगाय देहिनां

Ang taong nalilinlang ay kumakapit sa buhay sa gitna ng pabagu-bago at siksik na kawalang-katiyakan, kapag ang kanyang yaman ay hindi ginagamit sa pagkakawanggawa ni sa wastong pag-enjoy ng mga may katawan.

Verse 25

नापि कीर्त्यै न धर्माथं तस्य स्वाम्येथ को गुणः तस्माद्वित्तं समासाद्य दैवाद्वा पौरुषादथ

Walang pakinabang ang kanyang pag-aari—hindi para sa dangal ni para sa layunin ng dharma; ano nga ba ang halaga ng gayong pagiging may-ari? Kaya dapat magtamo ng yaman, maging sa biyaya ng tadhana o sa sariling pagsisikap.

Verse 26

दद्यात् सम्यग् द्विजाग्र्येभ्यः कीर्तनानि च कारयेत् दानेभ्यश्चाधिकं यस्मात् कीर्तनेभ्यो वरं यतः

Dapat magbigay nang wasto sa mga pinakadakila sa mga dvija (dalawang ulit na isinilang), at magpagawa rin ng kīrtana—pagbigkas at pag-awit ng papuri; sapagkat sinasabi na ang kīrtana ay higit kaysa mga handog at mas mainam kaysa mga gawaing pagbibigay.

Verse 27

अतस्तत्कारयेद्धीमान् विष्ण्वादेर्मन्दिरादिकं विनिवेश्य हरेर्धाम भक्तिमद्भिर् नरोत्तमैः

Kaya nga, ang marunong ay dapat magpagawa ng templo at mga kaugnay na gusali para kay Viṣṇu at sa iba pang mga diyos; matapos maitatag nang wasto ang banal na tahanan ni Hari, ito’y isakatuparan ng pinakamahuhusay na taong puspos ng debosyon.

Verse 28

निवेशितं भवेत् कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरं भूतं भवयम् भविष्यञ्च स्थूलं सूक्ष्मं तथेतरत्

Ang buong tatlong daigdig—gumagalaw at di-gumagalaw—ay mapupuspos at malulukuban Niya: ang nagdaan, ang nagiging, at ang darating; ang magaspang at ang maselan, at maging yaong lampas sa gayong pag-uuri.

Verse 29

आब्राह्मस्तम्बपर्यन्तं सर्वं विष्णोः समुद्भवं तस्य देवादिदेवस्य सर्वगस्य महात्मनः

Mula kay Brahmā hanggang sa isang talim ng damo, ang lahat ay nagmumula kay Viṣṇu—ang Diyos ng mga diyos, ang lumalaganap sa lahat, ang dakilang may malawak na diwa.

Verse 30

निवेश्य भवनं विष्णोर् न भूयो भुवि जायते यथा विष्णोर्धामकृतौ फलं तद्वद्दिवौकसां

Kapag naitatag at naitalaga ang isang tahanan ni Viṣṇu, ang tao ay hindi na muling isisilang sa lupa; ganyan ang bunga ng paglikha ng banal na tirahan ni Viṣṇu—gayundin ang itinuturing para sa mga nananahan sa langit (mga diyos).

Verse 31

तथैव च इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः सर्वेशस्य इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिवब्रह्मार्कविघ्नेशचण्डीलक्ष्म्यादिकात्मनां देवालयकृतेः पुण्यं प्रतिमाकरणेधिकं

Para sa mga may anyong Śiva, Brahmā, Araw, Vighneśa (Gaṇeśa), Caṇḍī, Lakṣmī at iba pa, ang kabanalang dulot ng pagtatayo ng templo ay nahihigitan ng kabanalang nakukuha sa paglikha ng kanilang mga imahen o rebulto (mūrti).

Verse 32

प्रतिमास्थापने यागे फलस्यान्तो न विद्यते मृण्मयाद्दारुजे पुण्यं दारुजादिष्ट्काभवे

Sa handog na yajña para sa paglalagak ng banal na pratima, ang bunga ng kabutihan ay walang hanggan. Ang merit ng paglalagay ng larawang kahoy ay higit kaysa sa luwad; at ang merit ng larawang yari sa ladrilyo o masoneriya ay higit kaysa sa kahoy.

Verse 33

इष्टकोत्थाच्छैलजे स्याद्धेमादेरधिकं फलं सप्तजन्मकृतं पापं प्रारम्भादेव नश्यति

Ang merit na nagmumula sa gawaing ladrilyo ay higit kaysa sa mula sa bato; at ang mula sa bato ay higit kaysa sa mula sa ginto at mga katulad nito. Ang kasalanang naipon sa pitong kapanganakan ay nalilipol mula pa sa pagsisimula ng gayong banal na gawain.

Verse 34

देवालयस्य स्वर्गी स्यान्नरकं न स गच्छति कुलानां शतमुद्धृत्य विष्णुलोकं नयेन्नरः

Ang taong tapat sa templo ay nakatakdang mapasa-langit at hindi mapupunta sa impiyerno; matapos iangat ang sandaang salinlahi ng kanyang angkan, dinadala niya sila sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 35

यमो यमभटानाह देवमन्दिरकारिणः यम उवाच प्रतिमापूजादिकृतो नानेया नरकं नराः

Sinabi ni Yama sa kanyang mga tagapaglingkod (Yamabhaṭa): “Ang mga lalaking nagtayo ng mga templo para sa mga diyos, at yaong nagsagawa ng mga gawaing gaya ng pagsamba sa banal na pratima, ay hindi dapat dalhin sa impiyerno.”

Verse 36

देवालयाद्यकर्तार आनेयास्ते तु गोचरे विसारध्वं यथान्यायन्नियोगो मम पाल्यतां

Ang mga may pananagutan sa pamamahala ng templo at mga kaugnay na tungkulin ay ipatawag sa aking harapan. Siyasatin at pasiyahan ayon sa wastong batas at pamamaraan; ang aking kautusan ay dapat ganap na maisakatuparan.

Verse 37

नाज्ञाभङ्गं करिष्यन्ति भवतां जन्तवः क्वचित् केवलं ते जगत्तातमनन्तं समुपाश्रिताः

Ang iyong mga nilalang ay hindi kailanman, sa anumang oras, lalabag sa iyong utos; sapagkat sila’y kumakalinga lamang kay Ananta—ang Ama ng sansinukob.

Verse 38

भवद्भिः परिहर्तव्यास्तेषां नात्रास्ति संस्थितिः ये च भगवता लोके तच्चित्तास्तत्परायणाः

Sila’y dapat iwasan ninyo, sapagkat wala silang katayuan dito (sa landas o kapulungan). Ngunit yaong nasa daigdig na deboto sa Bhagavan—na ang isip ay nakatuon sa Kanya at Siya lamang ang kanlungan—ay dapat tanggapin at parangalan.

Verse 39

पूजयन्ति सदा विष्णुं ते वस्त्याज्याः सुदूरतः यस्तिष्ठन् प्रस्वपन् गच्छन्नुत्तिष्ठन् स्खलिते स्थिते

Lagi nilang sinasamba si Viṣṇu; kaya ang kanilang tahanan (vāstu) ay dapat iwasan mula sa malayo. Para sa gayong tao, maging nakatayo, natutulog, naglalakad, bumabangon, natitisod, o nananatiling tahimik, siya’y nananatiling nakaugnay kay Viṣṇu.

Verse 40

सङ्कीर्तयन्ति गोविन्दं ते वस्त्याज्याः सुदूरतः नित्यनैमित्तिकैर् देवं ये यजन्ति जनार्दनम्

Yaong umaawit at nagbabanggit ng mga pangalan ni Govinda ay dapat ilayo sa mga pagbabawal na ukol sa Vāstu; samantalang yaong sumasamba sa Panginoong Janārdana sa pamamagitan ng mga ritwal na araw-araw at paminsan-minsan, tunay na sumasamba sa Diyos.

Verse 41

नावलोक्या भवद्भिस्ते तद्गता यान्ति तद्गतिम् आनेयास्त्वविशेषत इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः नियमो मे ऽनुपाल्यतामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः जन्तवः क्वचिदिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ये पुष्पधूपवासोभिर्भूषणैश्चातिवल्लभैः

“Huwag ninyo silang tingnan nang may paghamak; yaong napasa-roon ang kanlungan ay makaaabot sa kapalaran ng (diyos/kahariang) yaon. Tunay, sila’y dapat dalhin at tanggapin nang walang pagtatangi”—ito ang minarkahang pagbasa-iba. “Nawa’y sundin nang wasto ang aking tuntunin”—isa pang minarkahang pagbasa. “Ang mga nilalang, kung minsan…”—isa pang minarkahang pagbasa. (Sila yaong) sumasamba sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso, mababangong kasuotan, at mga palamuting lubhang minamahal.

Verse 42

अर्चयन्ति न ते ग्राह्या नराः कृष्णालये गताः उपलेपनकर्तारः सम्मार्जनपराश् च ये

Ang mga taong nagtungo sa templo ni Kṛṣṇa ay hindi dapat dakpin habang sila’y nagsasagawa ng pagsamba—lalo na yaong naglalagay ng palitada/pahid sa dambana at yaong masigasig sa pagwawalis at paglilinis.

Verse 43

कृष्णालये परित्यज्यास्तेषां पुत्रास् तथा कुलम् येन चायतनं विष्णोः कारितं तत्कुलोद्भवम्

Sa usapin ng dambana ni Kṛṣṇa (Viṣṇu), ang kanilang mga anak na lalaki at maging ang buong angkan ay dapat itiwalag; ngunit ang sinumang nagpagawa ng templo ni Viṣṇu—na isinilang sa angkang iyon—ay dapat tanggapin/ituring na karapat-dapat.

Verse 44

पुंसां शतं नावलोक्यं भवद्भिर्दुष्टचेतसा यस्तु देवालयं विष्णोर्दारुशैलमयं तथा

Kahit ang may masamang isip ay hindi man lamang tumingin sa sandaang tao, subalit sinumang makakita sa templo ni Viṣṇu—kahoy man o bato ang pagkakagawa—ay nagkakamit ng kabanalan at gantimpala.

Verse 45

कारयेन् मृण्मयं वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते अहन्यहनि यज्ञेन यजतो यन् महाफलम्

Kahit magpagawa lamang ng (bagay na banal o ritwal) mula sa luwad, napapalaya siya sa lahat ng kasalanan. Ang dakilang bunga na nakukuha ng nagsasagawa ng yajña sa pag-aalay sa apoy araw-araw, ay nakakamtan din sa gayon.

Verse 46

प्राप्नोति तत् फलं विष्णोर्यः कारयति केतनं कुलानां शतमागामि समतीतं तथा शतं

Sinumang magpagawa ng tahanan (dambana/templo) ni Viṣṇu ay nagkakamit ng gayong bunga; at sa kanyang angkan, isang daang salinlahi sa hinaharap at gayundin isang daang salinlahi sa nakaraan ay napapakinabangan din.

Verse 47

कारयन् भगवद्धाम नयत्यच्युतलोकतां सप्तलोकमयो विष्णुस्तस्य यः कुरुते गृहं

Ang sinumang nagpapagawa ng tahanan ng Panginoon ay nagdadala (sa sarili at sa iba) sa daigdig ni Acyuta. Si Viṣṇu—na lumalaganap sa pitong daigdig—ay waring nagiging mismong tahanan ng taong nagtatayo ng bahay (para sa Kanya).

Verse 48

तारयत्यक्षयांल्लोकानक्षयान् प्रतिपद्यते इष्टकाचयविन्यासो यावन्त्यब्दानि तिष्ठति

Hangga’t nananatili sa loob ng ilang taon ang maayos na pagsasalansan ng mga ladrilyo ng dambana (iṣṭakā-caya), sa gayong tagal din inililigtas ng tao ang mga daigdig na di-nasisira at ang sarili’y nakakamit ang mga kahariang di-nasisira.

Verse 49

तावद्वर्षसहस्राणि तत्कर्तुर्दिवि संस्थितिः प्रतिमाकृद्विष्णुलोकं स्थापको लीयते हरौ देवसद्मप्रतिकृतिप्रतिष्ठाकृत्तु गोचरे

Sa gayong dami ng libong taon, ang gumawa ng gawaing iyon ay nananatili sa langit. Ang lumililok ng imahen ay nakakamit ang daigdig ni Viṣṇu; ang nag-aanyaya at nagtatatag (pratiṣṭhā) nito ay nalulusaw kay Hari. Ngunit ang nagtatatag at nagkakaloob ng replika ng banal na templo ng mga diyos ay nakakamit ang saklaw ng Go-loka/Go-gati, ang mapalad na makalangit na dako.

Verse 50

अग्निर् उवाच यमोक्ता नानयंस्तेथ प्रतिष्ठादिकृतं हरेः हयशीर्षः प्रतिष्ठार्थं देवानां ब्रह्मणे ऽब्रवीत्

Sinabi ni Agni: Pagkaraan, ang mga diyos na iyon, ayon sa tagubilin ni Yama, ay nagharap ng ritwal ng paglalagay at pagtatalaga (pratiṣṭhā) at ng mga kaugnay na pamamaraan para kay Hari (Viṣṇu). Upang maitatag ang wastong konsekrasyon, nagsalita si Hayagrīva kay Brahmā sa ngalan ng mga diyos.