Adhyaya 84: Description of the Northern Regions: Ramyaka, Hiraṇmaya, Uttarakuru, Candradvīpa, Sūryadvīpa, and Rudrākara
Uttaravarṣa-varṇana (Ramyaka–Hiraṇmaya–Uttarakuru–Candradvīpa–Sūryadvīpa–Rudrākara)
Ancient-Geography (Purāṇic Cosmography and Ethno-ecology)
ในกรอบคำสอนระหว่างวราหะ–ปฤถวี บทนี้นำเสนอรายงานของรุทระว่าด้วยวรรษะทางเหนือ (และโดยนัยถึงทางใต้) โดยเน้นดินแดนเหนือและผู้คนของที่นั่น อ้างอิงภูเขาศเวตะ นีละ และตรีศฤงคะ กล่าวถึงรามยกะซึ่งมนุษย์มีจิตใจประณีต ปราศจากความชราและมลทินแห่งกาย ดำรงชีพด้วยแก่นรสผลของต้นนยโครธใหญ่ชื่อโรหิตะที่ประทานอายุยืนยาวยิ่ง ต่อมาคือหิรัณมยะ มีแม่น้ำหิรัณวตีและยักษ์ผู้ทรงฤทธิ์แปลงกายได้ พร้อมระบุช่วงอายุขัยอย่างเป็นสัดส่วน จากนั้นเป็นภาพรวมจักรวาลภูมิ: อุตตรกุรุที่เครื่องนุ่งห่มและเครื่องประดับเกิดเองจากต้นไม้ มีต้นไม้ให้น้ำนม ดินเป็นแก้วมณีและทรายทอง แล้วกล่าวถึงจันทรทวีปและสุริยทวีปที่มีภูเขาและแม่น้ำมีนาม สุดท้ายคือรุทรากร ที่วายุปรากฏเป็นรูปกายบนอาสนะประดับรัตนะ เชื่อมภูมิประเทศกับความอุดมสมบูรณ์และอายุขัยที่ถูกกำกับไว้
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 84
Verse 1
रुद्र उवाच । उत्तराणां च वर्षाणां दक्षिणानां च सर्वशः । आचक्षते यथान्यायं ये च पर्वतवासिनः । तच्छृणुध्वं मया विप्राः कीर्त्यमानं समाहिताः ॥ ८४.१ ॥
พระรุดระตรัสว่า “ว่าด้วยแดนฝ่ายเหนือ และทำนองเดียวกันแดนฝ่ายใต้ทั้งหมด ตามแบบแผนที่ชาวภูเขากล่าวไว้โดยชอบธรรม ท่านพราหมณ์ผู้รู้ทั้งหลาย จงฟังถ้อยคำที่เรากำลังสาธยายนี้ และจงตั้งจิตให้แน่วแน่”
Verse 2
दक्षिणेन तु श्वेतस्य नीलस्य चोत्तरेण च । वायव्यां रम्यकं नाम जायन्ते तत्र मानवाः । मतिप्रधानाः विमला जरादौर्गन्ध्यवर्जिताः ॥ ८४.२ ॥
ทางใต้ของศเวตะและทางเหนือของนีละ ในทิศพายัพ มีแคว้นชื่อว่า ‘รมัยกะ’ ที่นั่นมนุษย์เกิดมา—เด่นด้วยปัญญา บริสุทธิ์ และปราศจากความชราและกลิ่นอันไม่พึงประสงค์.
Verse 3
तत्रापि सुमहान् वृक्षो न्यग्रोधो रोहितः स्मृतः । तत्फलाद् रसपानाद्धि दशवर्षसहस्रिणः । आयुषा सर्वमनुजा जायन्ते देवरूपिणः ॥ ८४.३ ॥
ที่นั่นยังกล่าวถึงต้นนยโครธะ (ไทร) อันยิ่งใหญ่ชื่อว่า ‘โรหิตะ’ ด้วย การดื่มน้ำคั้นจากผลของมันทำให้มนุษย์ทั้งปวงเกิดมามีอายุหนึ่งหมื่นปี และมีรูปโฉมดุจเทพ.
Verse 4
उत्तरेण च श्वेतस्य त्रिशृङ्गस्य च दक्षिणे । वर्षं हिरण्मयं नाम तत्र हैरण्वती नदी । यक्षाः वसन्ति तत्रैव बलिनः कामरूपिणः ॥ ८४.४ ॥
ทางเหนือของศเวตะและทางใต้ของตรีศฤงคะ มีแคว้นชื่อว่า ‘หิรัณมยะ’ ที่นั่นมีแม่น้ำไหรัณวตีไหลผ่าน และที่นั่นเองเหล่ายักษะพำนัก—ทรงพลังและแปลงกายได้ตามปรารถนา.
Verse 5
एकादशहस्त्राणि समानां तेन जीवते । शतान्यन्यानि जीवन्ते वर्षाणां दश पञ्च च ॥ ८४.५ ॥
ตามมาตรานั้น (มนุษย์) มีอายุสิบเอ็ดพัน ‘สมะ’ (ปี) ส่วนผู้อื่นมีอายุเพิ่มอีกเป็นร้อยปีหลายช่วง—สิบและห้า คือเพิ่มอีกสิบห้าปี.
Verse 6
लकुचाः क्षुद्रसा वृक्षास्तस्मिन् देशे व्यवस्थिताः । तत्फलप्राशमानाः हि तेन जीवन्ति मानवाः ॥ ८४.६ ॥
ในแคว้นนั้นมีต้นละกุจะซึ่งมีน้ำยางน้อยตั้งอยู่ มนุษย์ที่นั่นดำรงชีวิตด้วยการกินผลของต้นเหล่านั้น.
Verse 7
ณภูเขาตรีศฤงคะของเขานั้น มียอดที่เป็นแก้วมณี ทอง และรัตนะทั้งปวงเรียงลำดับกัน จากยอดด้านเหนือไปจนถึงฝั่งมหาสมุทรด้านใต้ มีชนอุตตรกุรุอาศัยอยู่ ที่นั่นเครื่องนุ่งห่มและเครื่องประดับบังเกิดบนต้นไม้เอง มีต้นไม้น้ำนมและมีรสน้ำนมไหลอยู่ พื้นดินเป็นแก้วมณี ทรายเป็นทองคำ ณที่นั้นมนุษย์ผู้ตกจากสวรรค์พำนัก มีอายุหนึ่งหมื่นสามพันปี ทางตะวันตกของทวีปนั้น เมื่อข้ามสี่พันโยชน์ จากเทวโลกมีจันทรทวีป เป็นวงรอบหนึ่งพันโยชน์ กลางทวีปมีภูเขาคู่ชื่อจันทรกานต์และสุริยกานต์ ระหว่างสองภูเขามีแม่น้ำใหญ่ชื่อจันทราวตี อุดมด้วยผลไม้จากพฤกษานานาและสายน้ำมากมาย นั่นคือกุรุวรรษ ทางด้านเหนือ เมื่อข้ามแดนสมุทรที่ประดับด้วยระลอกคลื่นห้าพันโยชน์ จากเทวโลกมีสุริยทวีป เป็นวงรอบหนึ่งพันโยชน์ กลางทวีปมีภูเขาประเสริฐกว้างหนึ่งร้อยโยชน์ สูงเท่านั้น จากภูเขานั้นมีแม่น้ำชื่อสุริยาวรรตไหลออก ที่นั่นเป็นที่ประดิษฐานของพระสุริยะ ประชาชนผู้มีพระสุริยะเป็นเทวตา มีอายุหนึ่งหมื่นปี และทางตะวันตกของทวีปนั้น เมื่อข้ามสี่พันโยชน์ ในมหาสมุทรที่มีวงรอบหนึ่งหมื่นโยชน์ มีทวีปชื่อรุทราการ ที่นั่นมีภัทรอาสนะของพระวายุประดับรัตนะนานา และพระวายุผู้มีรูปกายสถิตอยู่ ประชาชนมีวรรณะดุจทองคำและมีอายุห้าพันปี
Frequently Asked Questions
Rather than issuing explicit prescriptive rules, the text models an ecological-cosmographic pedagogy: well-ordered regions are depicted as sustained by abundant, non-extractive natural resources (fruit-essence, milk-yielding trees, spontaneous materials), and longevity is narrated as correlated with purity, restraint, and harmonious dwelling within a landscape.
No tithi, lunar phase, vrata timing, or seasonal ritual calendar is specified in the provided passage. Time is expressed primarily through quantified lifespans (e.g., ten thousand years, thirteen thousand years, five thousand years), functioning as cosmographic indexing rather than ritual scheduling.
Environmental balance is implied through landscapes that provide sustenance without intensive cultivation: humans live on nyagrodha fruit-essence, trees generate garments and ornaments, and terrains are described as inherently rich (maṇibhūmi, suvarṇa-bālukā). Such motifs align with a preservation-oriented imagination of Pṛthivī where abundance arises from stable cosmic order and non-destructive use of terrestrial gifts.
The passage references cosmic and semi-divine figures and groups rather than human dynastic lineages: Rudra as narrator; Yakṣas as inhabitants of Hiraṇmaya; Vāyu as an embodied presence in Rudrākara; and populations described as svargacyuta (fallen-from-heaven) in Uttarakuru. No royal genealogies or named human sages are specified in the excerpt.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.