Skanda Purana — Vishnu Khanda, Shloka 13
व्यासशिष्यः पुराणज्ञो समः हर्षणसंज्ञकः । तान्प्रणम्य यथान्यायं मुनीनुपविवेश सः । उपविष्टो यथान्यायं मुनीनां वचनेन सः
vyāsaśiṣyaḥ purāṇajño samaḥ harṣaṇasaṃjñakaḥ | tānpraṇamya yathānyāyaṃ munīnupaviveśa saḥ | upaviṣṭo yathānyāyaṃ munīnāṃ vacanena saḥ
เขาเป็นศิษย์ของพระวยาสะ เป็นผู้รู้ปุราณะ มีจิตเสมอภาค และเป็นที่รู้จักนามว่า ‘หรรษณะ’ ครั้นนอบน้อมกราบมุนีทั้งหลายตามธรรมเนียมแล้ว จึงนั่งใกล้ท่าน; และเมื่อได้รับถ้อยคำเชื้อเชิญจากมุนี ก็ได้นั่งลงโดยถูกต้องตามมรรยาท
Sūta (identified here as Harṣaṇa, disciple of Vyāsa)
Listener: munis
Scene: The sūta bows with folded hands to the seated sages; they gesture to a place of honor. He sits modestly, manuscript bundle at his side, eyes lowered in humility.
FAQs
Authentic teaching rests on paramparā (lineage) and humility—knowledge is carried by one who bows properly and speaks by elders’ invitation.
No specific tīrtha is praised in this verse; it establishes the authority of the narrator who will expound the māhātmya.
No ritual is prescribed; the verse emphasizes proper conduct (yathā-nyāya) in approaching sages.