Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 26
तिर्यगूर्ध्वमधो याति नैव याति न तिष्ठति । इति चित्रं चरित्रं ते भर्त्तुर्नान्यस्य दृश्यते
tiryagūrdhvamadho yāti naiva yāti na tiṣṭhati | iti citraṃ caritraṃ te bhartturnānyasya dṛśyate
พระองค์เคลื่อนไปด้านข้าง ขึ้น และลง; กระนั้นก็หาได้ ‘ไป’ จริงไม่ และไม่เคยหยุดนิ่งเลย นี่คือจริยาวัตรอัศจรรย์อันย้อนแย้งของพระผู้เป็นเจ้านายของท่าน—มิปรากฏในผู้อื่นใด
Deductive (Vastrāpatha-kṣetra-māhātmya narrative voice; likely a local narrator/elder addressing a woman about her husband, i.e., Śiva)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Śiva appears in a single frame with layered trajectories—sideways, upward, downward—while a calm, unmoving aura (halo/mandala) indicates ‘not going’; onlookers perceive a miracle at the kṣetra.
FAQs
The Divine (Śiva) transcends ordinary categories of motion and rest; his nature is beyond conceptual opposites.
Vastrāpatha-kṣetra, praised within the Prabhāsa-khaṇḍa as a Śaiva sacred landscape.
None explicitly in this verse; it is doctrinal praise describing Śiva’s transcendent nature.