Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 17
षडंताय नमस्तुभ्यं द्वादशान्ताय ते नमः । हंसभेद नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं च मोक्षद
ṣaḍaṃtāya namastubhyaṃ dvādaśāntāya te namaḥ | haṃsabheda namastubhyaṃ namastubhyaṃ ca mokṣada
ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้ทรงเป็นความจริงที่สอนด้วย ‘ที่สุดหกประการ’; และนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้มีจุดสุดยอดเป็น ‘ที่สุดสิบสองประการ’. นอบน้อมแด่พระองค์ ผู้จำแนกความลี้ลับแห่งหังสะ (อาตมันภายใน); นอบน้อมแด่พระองค์ ผู้ประทานโมกษะ.
Devī (Pārvatī)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Devī’s hymn turns inward: imagery of subtle channels and breath, a swan (haṃsa) motif near the heart-lotus, Śiva as the luminous inner guide granting mokṣa.
FAQs
Liberation arises through divine grace and inner discernment—Śiva is praised as the revealer of the Self and the giver of mokṣa.
Within the Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, the stuti frames Prabhāsa as a place aligned with mokṣa-bestowing divinity.
No direct ritual is stated; the verse functions as mantra-like praise suitable for japa or recitation in tīrtha context.