Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 33
अपमानात्तु दक्षस्य स्वां तनूमत्यजत्पुनः । उमां कलां तु चन्द्रस्य पुरापूर्य च संस्थिता
apamānāttu dakṣasya svāṃ tanūmatyajatpunaḥ | umāṃ kalāṃ tu candrasya purāpūrya ca saṃsthitā
แต่เพราะการดูหมิ่นของทักษะ พระองค์จึงละทิ้งพระวรกายของตนอีกครั้ง แล้วทรงสถิตเป็น “อุมา” เป็นส่วนหนึ่ง (กะลา) แห่งพระจันทร์ เติมเต็มโลกทั้งหลาย และดำรงมั่นในพระภาวะอันศักดิ์สิทธิ์
Śiva (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A dramatic split scene: on one side Dakṣa’s assembly with a gesture of insult; Satī dissolves into a flame of yogic fire. On the other side, Umā appears serene with a crescent-moon motif, her presence radiating cool light that fills the worlds.
FAQs
Dishonor toward the divine and the devoted leads to spiritual ruin, while Devī’s presence continues beyond bodily change, sustaining the cosmos.
Prabhāsakṣetra provides the sacred frame where these cosmic events are recalled as part of its māhātmya.
No explicit ritual is stated; the verse highlights moral causality (apamāna) and Devī’s enduring divinity.