Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 11
नित्यं च कारणं देवं मखघ्नं सर्वतोमुखम् । शिवं सर्वात्मकं सूक्ष्ममनाद्यं यच्च दैवतम्
nityaṃ ca kāraṇaṃ devaṃ makhaghnaṃ sarvatomukham | śivaṃ sarvātmakaṃ sūkṣmamanādyaṃ yacca daivatam
จงรู้เทวะนั้นว่าเป็นนิรันดร์และเป็นเหตุปฐม—ศิวะ ผู้ทำลายยัญอันโอหัง ผู้มีพระพักตร์หันสู่ทุกทิศ เป็นอาตมันแห่งสรรพสิ่ง ละเอียดล้ำ ไร้จุดเริ่ม และเป็นเทวะแท้ที่บูชา ณ ปรภาสะ
Deductive (Prabhāsa-māhātmya context): a narrator addressing a divine lady (likely Śiva/Skanda’s discourse within the māhātmya frame)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (Śiva as the worshipped Godhead there)
Type: kshetra
Scene: A cosmic Śiva presence implied through an aniconic liṅga and a mandala of faces/directions; sacrificial fire subdued, indicating ‘makhaghna’; the universe reflected in Śiva’s subtle radiance.
FAQs
Śiva is described as the eternal, beginningless cause and the all-pervading subtle reality—worthy of realization beyond mere outward ritual pride.
Prabhāsa kṣetra (Prabhāsa), celebrated as a place where Śiva’s supreme nature is to be known.
No explicit ritual is prescribed here; the emphasis is doctrinal—recognition of Śiva’s supreme, all-faced, all-pervading nature.