Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 20
विष्णुरुवाच । शापस्यांतोद्य मे भद्र शरपातात्कृतस्त्वया । तस्मात्त्वं मत्प्रसादेन स्वर्गं गच्छ महाद्युते
viṣṇuruvāca | śāpasyāṃtodya me bhadra śarapātātkṛtastvayā | tasmāttvaṃ matprasādena svargaṃ gaccha mahādyute
พระวิษณุตรัสว่า: “โอ้ผู้ประเสริฐ วันนี้ด้วยศรของเจ้าที่ตกต้อง จึงเป็นอวสานแห่งคำสาปของเรา ดังนั้นด้วยพระกรุณาของเรา จงไปสู่สวรรค์เถิด โอ้ผู้รุ่งเรืองยิ่ง”
Viṣṇu
Listener: Jarā (the hunter)
Scene: Viṣṇu/Kṛṣṇa speaks gently, palm raised in abhaya-mudrā, assuring the trembling hunter; light seems to emanate from the Lord, suggesting the end of a curse and the opening of heavenward path.
FAQs
Even an unintended act can become salvific when it fulfills divine purpose and is met with the Lord’s grace.
The wider setting is Prabhāsa-kṣetra (Prabhāsakṣetramāhātmya), where later verses name Bhalla-tīrtha.
None directly here; it is a boon/assurance of heaven granted by Viṣṇu.