Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 114
अहं सुरेशान तवैव पार्श्वं विसर्जितो जातभयैश्च देवैः । मत्तः शृणु त्वं वचनं हि पथ्यं यच्चारणानां भवतोऽपि पथ्यम्
ahaṃ sureśāna tavaiva pārśvaṃ visarjito jātabhayaiśca devaiḥ | mattaḥ śṛṇu tvaṃ vacanaṃ hi pathyaṃ yaccāraṇānāṃ bhavato'pi pathyam
ข้าแต่จอมแห่งเทวะ เหล่าเทวะผู้หวาดกลัวได้ส่งข้ามายังเบื้องข้างของพระองค์โดยตรง ขอพระองค์ทรงสดับถ้อยคำตักเตือนอันเกื้อกูลจากข้าเถิด ซึ่งเป็นประโยชน์ทั้งแก่พระองค์และแก่เหล่าจารณะด้วย
A Cāraṇa messenger (speaking to Viṣṇu/Janārdana)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and Naimiṣāraṇya ṛṣis
Scene: Viṣṇu stands close to the blazing wrath-form, delivering calm, medicinal counsel; devas remain at a respectful distance, fearful yet hopeful; the contrast is between cooling speech and burning anger.
FAQs
In crisis, dhārmic counsel (pathya) should be heard and followed—especially when it supports the welfare of all.
The wider narrative belongs to Prabhāsakṣetra Māhātmya, the glorification of Prabhāsa (Somnāth region) as a sacred landscape.
No direct ritual is prescribed here; the verse introduces a counsel meant to avert danger and restore order.