Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 34
देवेन्द्रवन्द्योद्धर मामनाथं शम्भो कृपाकारुणिकः किल त्वम् । दुःखाऽर्णवे मग्नमुमेश दीनं समुद्धर त्वं भव शंकरोऽसि
devendravandyoddhara māmanāthaṃ śambho kṛpākāruṇikaḥ kila tvam | duḥkhā'rṇave magnamumeśa dīnaṃ samuddhara tvaṃ bhava śaṃkaro'si
ข้าแต่ศัมภู ผู้แม้พระอินทร์ยังนอบน้อม—โปรดชูข้าพเจ้าขึ้นเถิด เพราะข้าพเจ้าไร้ที่พึ่ง แท้จริงพระองค์ทรงเป็นความกรุณาและเมตตาเอง ข้าแต่พระอุเมศ ข้าพเจ้าจมอยู่ในมหาสมุทรแห่งทุกข์ อ่อนแอและน่าสงสาร—โปรดกู้ขึ้นเถิด เพราะพระองค์คือศังกร ผู้ประทานมงคล
A devotee/narrator within Prabhāsakṣetra-māhātmya (personal prayer within the Śiva-stuti; exact speaker not stated in the snippet)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (Somnātha region)
Type: kshetra
Scene: A lone devotee with folded hands stands before a luminous liṅga or Rudra-form, waves of a dark ‘ocean of sorrow’ behind him; Śiva’s compassionate gaze and raised hand of protection (abhaya) lift the devotee upward.
FAQs
Śiva is approached as the compassionate savior; heartfelt surrender is portrayed as the path out of sorrow.
Prabhāsakṣetra, with the māhātmya emphasizing Śiva’s grace available to the distressed devotee.
No formal rite is prescribed; the verse is a direct supplication (prārthanā) suitable for recitation in Śiva worship.