Adhyaya 269

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विदुरस्याश्रमं महत् । यत्राकरोत्तपो रौद्रं विदुरो धर्म मूर्त्तिमान्

พระอีศวรตรัสว่า “แล้วแต่บัดนั้น โอ้มหาเทวี พึงไปยังอาศรมอันยิ่งใหญ่ของวิทุระ ณ ที่ซึ่งวิทุระผู้เป็นรูปแห่งธรรมะได้บำเพ็ญตบะอันดุเดือด”

Verse 2

प्रतिष्ठाप्य महादेवं लिंगं त्रिभुवनेश्वरम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

เมื่อได้อัญเชิญและประดิษฐานลึงค์ของมหาเทวะ ผู้เป็นเจ้าแห่งสามโลกไว้ ณ ที่นั้นแล้ว โอ้เทวี เพียงได้เห็นก็ทำให้มนุษย์บรรลุความปรารถนาทั้งปวง

Verse 3

विदुराट्टालकं नाम गणगंधर्वसेवितम् । द्वादशस्थानकं स्थानं नाल्पपुण्येन लभ्यते

สถานที่นั้นมีนามว่า “วิทุราฏฏาลกะ” อันหมู่คณะของพระศิวะและเหล่าคันธรรพ์คอยบูชา เป็นสถานศักดิ์สิทธิ์แบบ “สิบสองสถาน” มิอาจได้มาด้วยบุญน้อย

Verse 4

नावर्षणं भवेत्तत्र कदाचिदपि पार्वति । लिंगानि तत्र दिव्यानि पश्येत्पापोपशांतये

โอ้ปารวตี ที่นั่นไม่เคยมีความแห้งแล้งเลย เพื่อให้บาปสงบระงับ พึงไปเฝ้าชมลึงค์อันเป็นทิพย์ ณ สถานนั้น

Verse 269

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विदुराश्रम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ดังนี้จบอธยายที่ ๒๖๙ ชื่อว่า “พรรณนามหิมาแห่งอาศรมของวิทุระ” ในประภาสขันฑะ ตอนประภาสเกษตรมหาตมยะ แห่งศรีสกันทมหาปุราณะ (คัมภีร์แปดหมื่นหนึ่งพันโศลก)