Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 115
दक्षस्य तु वृथा शापो न कृतस्तेन लांछनम् । सोमः प्रभासते लोकान्वरं प्राप्य महेश्वरात् । व्यक्तीभूतः स देवेशः सोमस्यैव महात्मनः
dakṣasya tu vṛthā śāpo na kṛtastena lāṃchanam | somaḥ prabhāsate lokānvaraṃ prāpya maheśvarāt | vyaktībhūtaḥ sa deveśaḥ somasyaiva mahātmanaḥ
ดังนั้นคำสาปของทักษะจึงมิได้สูญเปล่า และมิใช่เพียงมลทินเท่านั้น เมื่อได้รับพรจากพระมหีศวรแล้ว พระโสมะก็ส่องประกายเหนือโลกทั้งหลาย และพระผู้เป็นเจ้าแห่งเทพทั้งปวงนั้นได้ปรากฏเพื่อพระโสมะผู้มีจิตยิ่งใหญ่นั้นเอง
Narrator (contextual Purāṇic voice, likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devas/Soma within the narrative frame (implied)
Scene: Soma, once afflicted by Dakṣa’s curse, receives Mahādeva’s boon; the Moon regains brilliance and Śiva becomes manifest for Soma at Prabhāsa, with oceanic horizon and sacred coastal ambience.
FAQs
Dharma preserves consequence (the curse is not annulled) yet grants mercy (a boon) so the world remains ordered and benefitted.
Prabhāsa-kṣetra, where Soma receives Śiva’s boon and the theology of regulated waxing/waning is affirmed.
No direct prescription in this verse; it states the fruit of Śiva’s boon and divine manifestation.