Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 14
तथा संचयनश्राद्धे जातिजन्मकृतं नृणाम् । मृत शय्याप्रतिग्राही वेदस्यैव च विक्रयी । ब्रह्मस्वहारी च नरस्तस्य शुद्धिर्न विद्यते
tathā saṃcayanaśrāddhe jātijanmakṛtaṃ nṛṇām | mṛta śayyāpratigrāhī vedasyaiva ca vikrayī | brahmasvahārī ca narastasya śuddhirna vidyate
ฉันนั้น ในพิธีสัญจยนศราทธ์ ย่อมพิจารณามลทินที่เกิดจากวรรณะและชาติกำเนิดด้วย แต่ผู้ใดรับเตียงของผู้ตาย ผู้ใดขายพระเวท และผู้ใดลักทรัพย์ของพราหมณ์—ผู้นั้นย่อมไม่มีความบริสุทธิ์ให้บังเกิด
Sūta (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage audience
Scene: A somber śrāddha setting at Prabhāsa: a priest rejects tainted gifts; three shadowy vignettes depict (1) a man taking a dead person’s bed, (2) a man selling Vedic manuscripts, (3) a man stealing a brahmin’s property—each surrounded by dark, unpurified aura.
FAQs
Certain acts—commodifying sacred knowledge and stealing brahmin property—are portrayed as spiritually catastrophic and beyond ordinary expiation.
The moral code is taught within Prabhāsa-kṣetra’s Māhātmya, reinforcing the sanctity expected in that pilgrimage sphere.
It references saṃcayana-śrāddha and discusses purity/expiation limits for specific grave offenses.