Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 11
यावदस्थि शरीरस्य तिष्ठेत्सारस्वते जले । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके वसे न्नरः । जात्यन्धैस्ते समा ज्ञेया मृतैः पंगुभिरेव च
yāvadasthi śarīrasya tiṣṭhetsārasvate jale | tāvadvarṣasahasrāṇi viṣṇuloke vase nnaraḥ | jātyandhaiste samā jñeyā mṛtaiḥ paṃgubhireva ca
ตราบใดที่แม้กระดูกของบุคคลยังคงอยู่ในสายน้ำสารถวตะ ตราบนั้นเขาย่อมพำนักในวิษณุโลกเป็นเวลาหลายพันปี. ผู้ที่มีกำลังแต่ไม่ยอมอาศัยที่พึ่งนี้ พึงรู้ว่าเสมอด้วยคนตาบอดแต่กำเนิด—ยิ่งกว่านั้นดุจคนตายและคนง่อยเงี้ย.
Skanda (deduced)
Tirtha: Sārasvata-tīrtha
Type: ghat
Scene: A solemn yet luminous funerary rite at the river: relatives immerse a bone-urn into Sārasvata waters; above, a vision of Viṣṇuloka—Vishnu on Vaikuṇṭha with attendants—symbolizing the promised residence; a moral vignette shows capable people turning away, depicted as blind/lame to convey the verse’s rebuke.
FAQs
Association with the Sarasvatī tīrtha is said to bestow enduring posthumous merit; neglecting such an opportunity is portrayed as spiritual incapacity.
The Sārasvata waters (Sārasvata-jala) at Prabhāsa, connected with Sarasvatī.
Implied: immersion/placing remains in the Sārasvata waters; the verse emphasizes the salvific fruit tied to bodily contact with the tīrtha.