Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 10
निपेतुरंबरभ्रष्टाः क्षीणपुण्या इव ग्रहाः । राक्षसैर्वेष्टितो धूम्रो निपतञ्छुशुभेंऽबरात्
nipeturaṃbarabhraṣṭāḥ kṣīṇapuṇyā iva grahāḥ | rākṣasairveṣṭito dhūmro nipatañchuśubheṃ'barāt
พวกเขาร่วงหล่นจากฟ้า ดุจดวงเคราะห์ที่บุญสิ้นแล้วตกลงมา ก้อนควันสีหม่นถูกเหล่ารากษสพันรัด พุ่งดิ่งจากเวหา ลงมาพร้อมประกายส่องเมื่อร่วงจากสวรรค์
Purāṇic narrator (contextual; likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī/Varavarṇinī (addressed as ‘O fair lady’)
Scene: From a darkened sky, a smoke-hued, luminous mass descends like a fallen planet; rākṣasas coil around it as it plunges toward the sacred coast of Prabhāsa.
FAQs
Merit (puṇya) sustains elevation; when it is depleted, even the mighty fall—an ethical warning against adharma.
The broader Prabhāsakṣetra narrative, moving toward the sanctified Arkasthala/Sūryakṣetra region.
No ritual is prescribed here; the verse uses puṇya language to interpret the fall in moral terms.