ईश्वर उवाच । एवं च स्तुवतस्तस्य चित्रस्य विमलात्मनः । ततस्तुष्टः सहस्रांशुः कालेन महता विभुः
īśvara uvāca | evaṃ ca stuvatastasya citrasya vimalātmanaḥ | tatastuṣṭaḥ sahasrāṃśuḥ kālena mahatā vibhuḥ
พระอีศวรตรัสว่า: เมื่อจิตระผู้มีดวงจิตผ่องใสสรรเสริญอยู่อย่างนั้น ครั้นกาลเวลาล่วงไปเนิ่นนาน พระสหัสรางศุ (พระสุริยเทพ) ผู้ทรงอานุภาพก็ทรงพอพระทัย
Īśvara (explicit)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Citra, serene and austere, continues his hymn; the Sun’s orb intensifies gradually, suggesting delayed but certain divine pleasure.
Steady praise over time (persevering bhakti) ripens into divine grace; spiritual results are portrayed as time-tested, not instant.
The episode belongs to the Prabhāsakṣetra māhātmya, where sacred place and devotional practice mutually intensify merit.
Sustained stuti (hymnic praise) as a devotional discipline leading to the deity’s satisfaction.