Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 67
मर्त्यान्पितॄंश्च देवांश्च तेन भूर्निक्षुभा स्मृता । यथा राज्ञी च संजाता यस्य चेयं सुता मता
martyānpitṝṃśca devāṃśca tena bhūrnikṣubhā smṛtā | yathā rājñī ca saṃjātā yasya ceyaṃ sutā matā
เพราะพระนางยังชีพมนุษย์ ปิตฤ และแม้แต่เหล่าเทพ จึงทรงเป็นที่ระลึกนามว่า ‘นิกษุภา’ ผู้ขจัดความหิว และพระนางถูกนับว่าเป็นธิดาของผู้ซึ่งพระนางบังเกิดจากท่าน ดุจราชินีที่ถือกำเนิดในราชวงศ์
Sūta (deduced for Prabhāsa-khaṇḍa māhātmya narration)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Bhū-devī depicted as a regal queen-mother, sheltering three groups—humans, ancestors, and gods—under her mantle; an inscription-like motif of the name ‘Nikṣubhā’.
FAQs
Earth is sacred because she sustains all orders of beings; reverence for Bhūmi is a core Purāṇic ethic tied to dharma and gratitude.
The verse occurs within the glorification of Prabhāsa-kṣetra, framing cosmic themes within that sacred geography.
No direct prescription; it supports the ritual worldview in which devas and Pitṛs are sustained through dharmic order and offerings.