Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 64
ऋतुस्नाता मही तत्र गर्भं गृह्णाति भास्करात् । द्यौर्जलं सूयते गर्भं वर्षास्वास्विह भूतले
ṛtusnātā mahī tatra garbhaṃ gṛhṇāti bhāskarāt | dyaurjalaṃ sūyate garbhaṃ varṣāsvāsviha bhūtale
ณ ที่นั้น พระธรณีผู้ชำระด้วยฤดูกาล ย่อมรับครรภ์-พืชจากภาสกร แล้วเทวีทยาว์ก็ให้กำเนิดครรภ์อันเป็นน้ำ เป็นสายฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหนือพื้นพิภพนี้
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (seasonal sanctity implied)
Type: kshetra
Listener: Devī
Scene: Allegorical ecology: Earth personified, freshly bathed by seasons, receiving solar seed; Dyauḥ (sky) releasing rain as a watery embryo over the world—depict a sacred meteorological cycle as divine ritual.
FAQs
Nature’s cycles are dharmic and sacred—season, sun, rain, and earth cooperate as a divine economy sustaining life.
The verse supports the Prabhāsakṣetra māhātmya by grounding the kṣetra’s sanctity in cosmic-natural processes.
None directly; it describes cosmological causation behind seasonal rains and fertility.