Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 169
तपसि पचसि विश्वं पासि भस्मीकरोषि प्रकटयसि मयूखैर्ह्लादयतस्यंशुगर्भैः । सृजसि कमलजन्मा पालयस्यच्युताख्यः क्षपयसि च युगांते रुद्ररूपस्त्वमेकः
tapasi pacasi viśvaṃ pāsi bhasmīkaroṣi prakaṭayasi mayūkhairhlādayatasyaṃśugarbhaiḥ | sṛjasi kamalajanmā pālayasyacyutākhyaḥ kṣapayasi ca yugāṃte rudrarūpastvamekaḥ
ด้วยเดชตบะอันร้อนแรง พระองค์ทรงทำให้จักรวาลสุกงอม; ทรงคุ้มครอง และทรงเผาผลาญให้เป็นเถ้า ด้วยรัศมีที่มีความรื่นรมย์ซ่อนอยู่ในแสง พระองค์ทรงเผยและส่องสว่างสรรพสิ่ง พระองค์ทรงสร้างในรูปพรหมาผู้บังเกิดจากดอกบัว ทรงอภิบาลในรูปวิษณุผู้ไม่เสื่อม (อจยุตะ) และเมื่อสิ้นยุคทรงยุบสลายในรูปรุทร—แต่พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียว
Unspecified within snippet (hymnic address to Sūrya in Prabhāsa-kṣetra-māhātmya)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A single radiant cosmic being whose rays cook and ripen the world, protect it, and at yugānta burn it to ash; within the aura appear Brahmā on lotus, Viṣṇu as protector, and Rudra as dissolver—yet all merge into one solar brilliance.
FAQs
The many divine functions (creation, sustenance, dissolution) are expressions of one supreme principle, praised here as Sūrya.
The praise occurs within the Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, highlighting Prabhāsa as a potent field for Sūrya-bhakti and merit.
No specific rite is prescribed in this verse; it is primarily theological praise (stuti) establishing Sūrya’s cosmic sovereignty.