Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 27
संसारे विबुधश्रेष्ठ जगत्स्थावरजंगमम् । न तदस्ति त्रिलोकेऽस्मिन्सुसूक्ष्ममपि शंकर । यत्त्वया न प्रभो व्याप्तं सृष्टिसंहारकारणात्
saṃsāre vibudhaśreṣṭha jagatsthāvarajaṃgamam | na tadasti triloke'sminsusūkṣmamapi śaṃkara | yattvayā na prabho vyāptaṃ sṛṣṭisaṃhārakāraṇāt
ข้าแต่ผู้ประเสริฐยิ่งในหมู่เทพ ข้าแต่ศังกระ ในสังสารนี้—ทั้งสิ่งเคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหว—ในไตรโลกไม่มีสิ่งใดเลย แม้ละเอียดที่สุด ที่มิได้แผ่ซ่านด้วยพระองค์ ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า เพราะพระองค์ทรงเป็นเหตุแห่งการสร้างและการสลาย
Devas
Listener: Pilgrimage-inquirer audience (ṛṣi/king frame typical of khaṇḍas)
Scene: A devotee’s stuti to Śaṅkara: the cosmos of moving and unmoving beings shown as translucent forms within Śiva’s all-pervading presence.
FAQs
Seeing everything as pervaded by Śiva transforms perception: the Lord is not confined to a shrine but is the causal ground of creation and dissolution.
Implicitly the Arbuda region’s Liṅga-site is elevated by declaring the same Śiva to be universally present, making the local shrine a gateway to the cosmic Lord.
None stated; the verse teaches a contemplative theology (sarvavyāpitva) supportive of japa, dhyāna, and pūjā.