Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 9
न मे सरस्वती देवी जिह्वाग्रे परिवर्तते । कारणं नान्यदस्तीह मृत्योर्मम वरानने । दृष्टोऽकस्मात्त्वया चाहं ततो यास्यामि चान्यतः । मरणं हि मम श्रेयो मूकभावान्न जीवितम्
na me sarasvatī devī jihvāgre parivartate | kāraṇaṃ nānyadastīha mṛtyormama varānane | dṛṣṭo'kasmāttvayā cāhaṃ tato yāsyāmi cānyataḥ | maraṇaṃ hi mama śreyo mūkabhāvānna jīvitam
สำหรับข้าพเจ้า พระนางสรัสวตีมิได้เคลื่อนไหวอยู่ที่ปลายลิ้นเลย โอผู้มีพักตร์งาม ที่นี่ไม่มีเหตุอื่นใดต่อความปรารถนาจะตายของข้าพเจ้า ท่านได้เห็นข้าพเจ้าโดยไม่คาดคิด ฉะนั้นข้าพเจ้าจักไปยังที่อื่น เพราะความตายประเสริฐกว่าการมีชีวิตอยู่ในความเป็นใบ้
Piṇḍodaka
Type: kshetra
Scene: A grief-stricken brāhmaṇa (Piṇḍodaka) stands on Arbuda’s sacred slope, head bowed, confessing that Sarasvatī does not move on his tongue; the atmosphere is twilight, with a hint of the goddess’s unseen presence.
FAQs
Speech and knowledge are sacred gifts; when they are absent, the seeker should turn to divine refuge rather than sink into hopelessness.
The Arbuda setting where Sarasvatī is present; the dialogue leads to the establishment and fame of a tīrtha.
None directly; the verse articulates the motive that prompts Sarasvatī to grant a boon and later prescribe tīrtha-snāna.