Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 20
अथ तं संनिधौ दृष्ट्वा गौरी पप्रच्छ सादरम् । कोऽयं देव समायातः सुकृती तव मन्दिरे । अनेन किं कृतं कर्म यत्प्राप्तोऽत्र विभूतिधृक्
atha taṃ saṃnidhau dṛṣṭvā gaurī papraccha sādaram | ko'yaṃ deva samāyātaḥ sukṛtī tava mandire | anena kiṃ kṛtaṃ karma yatprāpto'tra vibhūtidhṛk
ครั้นพระคุรีเห็นเขาอยู่ใกล้ จึงทูลถามด้วยความเคารพว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ผู้นี้เป็นผู้มีบุญผู้ใดที่มาถึงพระมณเฑียรของพระองค์? เขาได้กระทำกรรมสิ่งใด จึงได้บรรลุสภาพนี้ ณ ที่นี่ พร้อมทรงไว้ซึ่งรัศมีทิพย์?”
Gaurī (Pārvatī)
Listener: Audience of the Purāṇic discourse; immediate interlocutors are Gaurī and Śiva
Scene: Gaurī, adorned yet modest, turns toward Śiva with folded hands, gesturing toward the radiant newcomer; Śiva listens calmly in a luminous court setting.
FAQs
Merit can arise in unexpected lives; the divine asks for the story so the tīrtha’s greatness and Śiva’s grace may be revealed.
Śiva’s abode/temple contextually tied to the Suparṇākhyā kṣetra in this Adhyāya.
None stated; the verse introduces inquiry into the karmic cause behind attaining divine splendor.