वृक्षमूलं समाश्रित्य निविष्टश्च क्षितौ ततः । तुष्टावाथ शुचिर्भूत्वा श्रद्धया च त्रिपुष्करम् । मध्यमाद्योजनं स्वर्गः कनिष्ठादर्ध योजनम् । ज्येष्ठकुण्डात्पुनः ख्यातो हस्तप्रायः शुभात्मभिः
vṛkṣamūlaṃ samāśritya niviṣṭaśca kṣitau tataḥ | tuṣṭāvātha śucirbhūtvā śraddhayā ca tripuṣkaram | madhyamādyojanaṃ svargaḥ kaniṣṭhādardha yojanam | jyeṣṭhakuṇḍātpunaḥ khyāto hastaprāyaḥ śubhātmabhiḥ
แล้วเขาอาศัยโคนไม้เป็นที่พึ่ง นั่งลงบนพื้นดิน ครั้นชำระกายใจให้ผ่องใสแล้ว ก็สรรเสริญตรีปุษกระด้วยศรัทธา กล่าวกันว่า จากปุษกระมัธยม หนทางสู่สวรรค์ยาวหนึ่งโยชน์; จากปุษกระกนิษฐ์ ครึ่งโยชน์; และจากสระปุษกระผู้ใหญ่ เป็นที่เลื่องลือในหมู่ผู้มีจิตงามว่า สวรรค์ประหนึ่งอยู่ห่างเพียงคืบมือ
Skanda (contextual attribution within Nāgara Khaṇḍa Tīrthamāhātmya narration)
Tirtha: Tri-Puṣkara (Jyeṣṭha/Madhya/Kaniṣṭha)
Type: kund
Scene: A pilgrim rests under a tree at the root, seated on earth, then offers heartfelt praise to the Three Puṣkaras; behind him three distinct waterbodies shimmer, suggesting ascending sanctity; a subtle celestial path motif indicates ‘distance to heaven’.
Faithful praise and purity of mind connect the pilgrim to the extraordinary salvific power attributed to Puṣkara’s sacred waters.
Tripuṣkara—the three Puṣkara tīrthas, especially the Jyeṣṭha-kuṇḍa, along with Madhyama and Kaniṣṭha.
Becoming śuci (purified) and offering stuti (praise) with śraddhā to Tripuṣkara; the verse also presents a phala-style valuation of the three sites.