Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 30
तस्माद्गतिर्भवास्माकं सांप्रतं मुनिसत्तम । देवानामिह वर्णानां त्वमेव शरणं यतः
tasmādgatirbhavāsmākaṃ sāṃprataṃ munisattama | devānāmiha varṇānāṃ tvameva śaraṇaṃ yataḥ
ฉะนั้น โอ้มุนีผู้เลิศ ขอท่านจงเป็นที่พึ่งและที่ไปของเราบัดนี้ เพราะ ณ ที่นี้ ทั้งเหล่าเทวะและหมู่วรรณะทั้งปวง มีท่านเพียงผู้เดียวเป็นที่พำนักอาศัย
Bhāskara (Sūrya)
Listener: Brāhmaṇas/assembly
Scene: A group of devas and representatives of the social orders stand with folded hands before a serene sage, pleading for protection; the background hints at a looming mountain barrier and a dimmed solar path.
FAQs
Dharma and social harmony endure when the wise serve as a living refuge for beings and institutions.
The verse is part of a tīrtha-māhātmya chapter, but this line emphasizes the theme of śaraṇāgati (seeking refuge) rather than a named location.
No ritual is prescribed; the focus is theological—seeking refuge in a dharmic authority.