Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 89
क्व सा भक्तिः क्व सा प्रीतिः क्व सा तुष्टिः क्व सा दया । निगदन्तं सुदीनं मां संभाषयसि नो यतः
kva sā bhaktiḥ kva sā prītiḥ kva sā tuṣṭiḥ kva sā dayā | nigadantaṃ sudīnaṃ māṃ saṃbhāṣayasi no yataḥ
ศรัทธาภักตินั้นอยู่ที่ใด ความรักนั้นอยู่ที่ใด ความยินดีนั้นอยู่ที่ใด ความกรุณานั้นอยู่ที่ใด—เมื่อข้าคร่ำครวญอย่างแสนทุกข์ ท่านกลับไม่เอ่ยวาจากับข้าเลย
Narrated in Sūta’s discourse (a lamenting man within the story-episode)
Listener: Sūta (Sūtanandana)
Scene: A solitary figure in distress, hands raised in plaintive questioning, eyes wet with tears, in a wilderness edge near a path—suggesting separation and abandonment before the arrival of companions.
FAQs
The verse exposes how expectation from worldly relationships can intensify suffering; Purāṇic dharma points beyond such dependence toward steadiness and higher refuge.
No specific site is named in this verse; it is part of the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya storyline.
None.