Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 65
ततो निशावशेषेऽहमुत्थाय त्वरयाऽन्वितः । कांतादुःखपरीतात्मा गतोऽरण्यं तदेव हि
tato niśāvaśeṣe'hamutthāya tvarayā'nvitaḥ | kāṃtāduḥkhaparītātmā gato'raṇyaṃ tadeva hi
ครั้นเมื่อราตรีเหลืออยู่น้อย ข้าพเจ้าก็ลุกขึ้นด้วยความรีบร้อน จิตใจถูกโอบล้อมด้วยทุกข์เพราะนางผู้เป็นที่รัก แล้วกลับไปยังป่าเดิมนั้น
Narrator (unnamed male speaker within the Tīrthamāhātmya narrative)
Type: kshetra
Scene: Pre-dawn moment: the bereaved rises abruptly from a house, eyes red from crying, and slips back toward the dark forest, driven by longing.
FAQs
Attachment-driven grief propels restless action; without inner anchoring, the seeker runs outward even in darkness.
Not specified in this verse alone; it continues a broader tīrthamāhātmya narration.
None; the verse records the narrator’s hurried return to the forest.