इंद्रद्युम्नोद्भवां वार्तां त्वं वदिष्यसि सन्मुने । मत्कीर्तिर्न परिज्ञाता ततो मृत्युं व्रजाम्यहम्
iṃdradyumnodbhavāṃ vārtāṃ tvaṃ vadiṣyasi sanmune | matkīrtirna parijñātā tato mṛtyuṃ vrajāmyaham
โอ้มุนีผู้ประเสริฐ ท่านจักเล่าเรื่องที่เกี่ยวเนื่องกับอินทรทยุมน์ แต่เกียรติยศของข้ายังมิเป็นที่รู้จัก ดังนั้นข้าจักไปสู่ความตาย
Unspecified in snippet (context: a king speaking to a sage, likely Mārkaṇḍeya)
Punyakīrti (meritorious fame) is treated as a meaningful legacy; despair arises when one feels their dharmic life has gone unrecognized.
This verse sits within the Tīrthamāhātmya flow of Nāgarakhaṇḍa, but no single tirtha is named explicitly in this line.
None directly; it is a narrative statement about kīrti and resolve.