ब्रह्मोवाच । चातुर्मास्ये हरौ सुप्ते पार्वती नियतव्रता । मनसा कर्मणा वाचा हरिभक्तिपरायणा
brahmovāca | cāturmāsye harau supte pārvatī niyatavratā | manasā karmaṇā vācā haribhaktiparāyaṇā
พรหมาตรัสว่า: ในกาลจาตุรมาสยะ เมื่อกล่าวกันว่าพระหริทรงบรรทมอยู่ พระปารวตีผู้มั่นคงในวัตร ได้ตั้งตนเป็นผู้มุ่งมั่นในหริภักติ ด้วยใจ ด้วยการกระทำ และด้วยวาจา
Brahmā
Listener: Nārada
Scene: Split-scene: Viṣṇu reclining in yoganidrā on Śeṣa (symbol of ‘Hari asleep’) above; below, Pārvatī stands or sits in vow posture, hands in japa mudrā, radiating devotion through mind-speech-body symbolism (three subtle flames or lotuses).
True observance is total—mind, speech, and action aligned in devotion—especially during sacred seasons like Cāturmāsya.
The broader discourse sits within the Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya frame, though this verse spotlights Cāturmāsya practice.
Maintaining niyata-vrata (disciplined vows) and sustained devotion during Cāturmāsya is prescribed by example.