Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 32
वाङ्मात्रेण हि विप्रस्य भिद्यते सकलं जगत् । ते यूयं गुरवोऽस्माकं विश्वकारणकारकाः । प्रसादपरमा नित्यं भवंतु भुवनेश्वराः
vāṅmātreṇa hi viprasya bhidyate sakalaṃ jagat | te yūyaṃ guravo'smākaṃ viśvakāraṇakārakāḥ | prasādaparamā nityaṃ bhavaṃtu bhuvaneśvarāḥ
ด้วยเพียงวาจาของพราหมณ์ โลกทั้งปวงก็อาจถูกขับเคลื่อนและแปรเปลี่ยนได้ ดังนั้นท่านทั้งหลาย—คุรุผู้ควรบูชาของเรา—จึงเป็นผู้ก่อกำเนิดเหตุปัจจัยที่หล่อหลอมจักรวาลอย่างแท้จริง ข้าแต่เจ้าแห่งโลกทั้งหลาย ขอท่านจงตั้งมั่นในพระกรุณาเสมอ และโปรดประทานพระเมตตาอยู่เนืองนิตย์
Devas (collectively), addressing the sages/gurus (contextual)
Type: kshetra
Scene: A group of sages seated in a sacred grove near a tīrtha; their spoken blessing radiates as visible waves shaping the world; supplicants bow, hands folded, seeking prasāda.
FAQs
Honor the guru and the brāhmaṇa, recognizing vāk-śakti (the sacred power of speech) as a force that shapes reality when aligned with dharma.
This verse functions as a reverential preface within the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya; the immediate focus is on the authority of sages rather than naming a single tīrtha in this line.
No explicit rite is prescribed here; the implied practice is guru-vandana (reverent honoring of teachers/sages) and seeking their prasāda (blessing).