Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 38
शृङ्गयोः पर्वताः सर्वे कर्णयोर्वायवस्तथा । नाभौ चैवामृतं देवि पातालानि खुरास्तथा
śṛṅgayoḥ parvatāḥ sarve karṇayorvāyavastathā | nābhau caivāmṛtaṃ devi pātālāni khurāstathā
ภูเขาทั้งปวงคือเขาของพระองค์; ลมทั้งหลายคือพระกรรณของพระองค์ โอ้พระเทวี ณ พระนาภีของพระองค์มีอมฤต—น้ำทิพย์แห่งความไม่ตาย และปาตาลทั้งหลายก็เป็นกีบของพระองค์ด้วย
Unspecified (contextual stuti within Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya; likely a devotee/sage praising Devī)
Scene: The deity as a cosmic bovine/Devī: mountains rising as horns, winds personified as ear-spirits, a glowing amṛta-kalaśa at the navel, and shadowy pātāla realms depicted as hooves touching subterranean worlds.
FAQs
Devī contains all realms—upper, middle, and nether—and even immortality’s nectar; reverence to her is reverence to the whole sacred cosmos.
Not specified in this verse; it supports a tīrtha narrative by mapping sacred geography onto Devī’s form.
None; it is descriptive cosmological stuti.