Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 31
सर्वप्रयत्नेन स एव सेव्यो यो व्याप्य विश्वं जगतामधीशः । काले सृजत्यत्ति च हेलया वा तं प्राप्य भक्तो न हि सीदतीति
sarvaprayatnena sa eva sevyo yo vyāpya viśvaṃ jagatāmadhīśaḥ | kāle sṛjatyatti ca helayā vā taṃ prāpya bhakto na hi sīdatīti
ด้วยความเพียรทั้งปวง พึงปรนนิบัติพระองค์นั้นผู้เดียว ผู้ทรงแผ่ซ่านทั่วสากล เป็นจอมแห่งสรรพสัตว์; ครั้นถึงกาล พระองค์ทรงสร้างและทรงถอนคืนทุกสิ่ง แม้โดยมิยากเย็น—ผู้ภักดีเมื่อเข้าถึงพระองค์แล้ว ย่อมไม่ตกสู่ความพินาศ
Narrative voice within Brahmā–Nārada dialogue context (deduced from adhyāya colophon)
Tirtha: Hāṭakeśvara-kṣetra (contextual frame)
Type: kshetra
Listener: Nārada
Scene: Cosmic-theological tableau: the Lord pervading the universe, with subtle imagery of creation and dissolution; a devotee at His feet, protected and serene, symbolizing ‘na hi sīdati’.
FAQs
Exclusive devotion to the all-pervading Lord grants unshakable refuge; the devotee who attains Him does not come to ruin.
Though theological, it is spoken within the Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya setting, reinforcing that the kṣetra’s worship leads to lasting spiritual security.
Persistent service/worship (sevā) with full effort—an all-life devotional prescription rather than a single ritual act.