Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 19
एको हरिः सकलवृक्षगतो विभाति नानारसैस्तु परिभावितमूर्तिरेव । वृक्षाधिवासमगमत्कमला च देवी दुःखादिनाशनकरी सततं स्मृताऽपि
eko hariḥ sakalavṛkṣagato vibhāti nānārasaistu paribhāvitamūrtireva | vṛkṣādhivāsamagamatkamalā ca devī duḥkhādināśanakarī satataṃ smṛtā'pi
พระหริมีเพียงหนึ่งเดียว แต่ทรงส่องประกายสถิตอยู่ในหมู่ไม้ทั้งปวง; ด้วยรสและยางไม้หลากหลาย จึงประหนึ่งว่าพระรูปของพระองค์แปรไปตามนั้น พระนางกมลาเทวี (พระลักษมี) ก็ทรงพำนักในต้นไม้เช่นกัน; แม้เพียงระลึกถึง ก็ทรงเป็นผู้ทำลายทุกข์และเภทภัยทั้งหลายอยู่เนืองนิตย์
Deductive: Brahmā in Brahma–Nārada dialogue (theological praise supporting Tulasī/tree sanctity)
Tirtha: Hāṭakeśvara-kṣetra (within Nāgara-khaṇḍa Tīrthamāhātmya)
Type: kshetra
Listener: Nārada
Scene: A sacred grove where each tree subtly reveals Hari’s presence (aura, śaṅkha-cakra motifs in bark/leaf patterns) while Lakṣmī dwells as a gentle radiance; devotees remember her and their sorrow dissolves.
FAQs
The divine pervades sacred nature; remembering Lakṣmī and honoring sacred trees supports the removal of suffering.
This is a theological verse within the Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya setting; it glorifies sacred vegetation rather than naming a single tīrtha.
Smarana (devout remembrance) of Goddess Kamalā is stated as efficacious; the larger context encourages reverence and service to sacred plants like Tulasī.