Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 11
ईश्वरस्तु प्रशाखासु सर्वोऽयं हरवल्लभः । हरः कर्पूरधवलो यथावद्वर्णितः सदा
īśvarastu praśākhāsu sarvo'yaṃ haravallabhaḥ | haraḥ karpūradhavalo yathāvadvarṇitaḥ sadā
ในกิ่งก้านย่อยทั้งหลาย พระอิศวรองค์นี้สถิตทั่วทุกแห่ง—ผู้เป็นที่รักของหระ (ฮระ). หระขาวดุจกัมพูร และที่นี่ได้พรรณนาไว้เสมออย่างถูกต้อง
Narratorial voice within Brahma–Nārada dialogue (deduced from adhyāya colophon context)
Type: kshetra
Scene: The sacred tree’s fine branchlets glow as if threaded with divine presence; Hara appears camphor-white, subtly manifesting among the branches, while devotees chant stotras beneath.
FAQs
Śiva’s presence is envisioned as pervading and accessible; devotion recognizes the Lord’s purity and all-pervading nature.
The wider passage belongs to the Hāṭakeśvara-kṣetra māhātmya within the Nāgarakhaṇḍa’s Tīrthamāhātmya.
No direct ritual is stated in this verse; it supports contemplative praise (stuti/dhyāna) of Śiva.