Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 12
अवध्यं संगरे पूर्वैः सर्वैदेवैः सवासवैः । स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं हरः
avadhyaṃ saṃgare pūrvaiḥ sarvaidevaiḥ savāsavaiḥ | sa tatheti pratijñāya jagāmādarśanaṃ haraḥ
(นางขอ) ผู้ซึ่งเหล่าเทพทั้งปวงในกาลก่อน แม้พร้อมด้วยวาสวะ (อินทรา) ก็ไม่อาจฆ่าได้ในสนามรบ พระหระรับปากว่า “ตถาสตุ—เป็นดังนั้น” แล้วก็อันตรธานหายไปจากสายตา
Sūta (narrator)
Type: kshetra
Scene: Śiva, having said ‘tathā’, begins to dissolve into light or mist; Diti remains with folded hands, awe-struck; the crescent moon and trident linger as visual symbols as the divine form fades.
FAQs
Divine boons, once granted, become binding narrative forces; Purāṇas highlight responsibility and consequences that follow extraordinary gifts.
Not named here; the verse continues the kṣetra-linked boon story initiated in the preceding lines.
None; it records the boon’s protective condition (avadhyatva) and Śiva’s assent.