पितॄणां गुप्तये तेन स्थाप्योऽश्वत्थः समाधिना । पुत्रवत्परिपाल्यश्च निर्विशेषं नराधिप
pitṝṇāṃ guptaye tena sthāpyo'śvatthaḥ samādhinā | putravatparipālyaśca nirviśeṣaṃ narādhipa
ฉะนั้น เพื่อคุ้มครองและเกื้อกูลแด่ปิตฤ (บรรพชน) พึงตั้งต้นอัศวัตถะ (ต้นโพธิ์/ไทรศักดิ์สิทธิ์) ด้วยจิตแน่วแน่เป็นสมาธิ; และข้าแต่นราธิป จงอภิบาลมันดุจบุตรของตน โดยไม่เลือกชั้นวรรณะหรือความแตกต่างใดๆ
Unknown (Nāgarakhaṇḍa narrator addressing a king; speaker not explicit in snippet)
Tirtha: Aśvattha-sthāpana (vṛkṣa-tīrtha practice)
Type: kshetra
Listener: narādhipa (king)
Scene: A king or householder plants an aśvattha sapling with solemn resolve; pitṛs are envisioned subtly above, receiving benefit; attendants bring water pots and darbha grass.
Service to the ancestors is supported through reverent, sustained care of sacred life—symbolized by establishing and nurturing the aśvattha.
The broader Tīrthamāhātmya frames the teaching, but this verse highlights the sacred aśvattha practice rather than naming a particular site.
Aśvattha-sthāpana (establishing/planting the aśvattha) and maintaining it with disciplined intent (samādhi).