Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 159
अहं वैराग्यमापन्नस्तीर्थयात्रां समाश्रितः । बालभावे पितुर्दुःखात्तापसैरपरैः सह
ahaṃ vairāgyamāpannastīrthayātrāṃ samāśritaḥ | bālabhāve piturduḥkhāttāpasairaparaiḥ saha
“ดังนั้นจิตของข้าพเจ้าจึงเกิดไวรากยะ คือความคลายยึด; ตั้งแต่วัยเยาว์เพราะโศกจากการสูญเสียบิดา ข้าพเจ้าจึงอาศัยการจาริกไปยังตีรถะอันศักดิ์สิทธิ์ ร่วมกับเหล่าฤๅษีผู้บำเพ็ญตบะ”
The pilgrim/unknown man
Type: tirtha
Scene: The speaker describes adopting detachment and joining ascetics on pilgrimage—an image of a small band of tapasvins walking between sacred waters and shrines, carrying kamaṇḍalus and staffs.
FAQs
Pilgrimage (tīrthayātrā) is portrayed as a dharmic refuge that transforms grief into spiritual discipline and detachment.
The verse praises tīrthayātrā in general within the Tīrthamāhātmya framework; a specific named site is not stated here.
Undertaking tīrthayātrā—often performed with ascetics and under vows—is indicated as the chosen discipline.