Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 158
गर्भाष्टमे पिता मह्यं वर्षे मृत्युं गतस्ततः । ततः सा तं समादाय जननी मे पतिव्रता । मां त्यक्त्वा दुःखितं दीनं प्रविष्टा हव्यवाहनम्
garbhāṣṭame pitā mahyaṃ varṣe mṛtyuṃ gatastataḥ | tataḥ sā taṃ samādāya jananī me pativratā | māṃ tyaktvā duḥkhitaṃ dīnaṃ praviṣṭā havyavāhanam
“เมื่อข้าพเจ้าอายุได้แปดปี บิดาของข้าพเจ้าก็ถึงมรณา; แล้วมารดาของข้าพเจ้า ผู้ซื่อสัตย์ต่อสามี ได้นำท่านไปประกอบพิธีศพ และทิ้งข้าพเจ้าไว้ด้วยความทุกข์ยากอ้างว้าง ก่อนจะก้าวเข้าสู่กองไฟ”
The pilgrim/unknown man speaking to the Brāhmaṇas
Scene: The speaker recounts childhood tragedy: father’s death when he was eight; mother, devoted, enters the funeral fire, leaving the child bereft—an intense flashback within the sacred assembly.
FAQs
Worldly loss and impermanence can become the catalyst for detachment and a dharmic search for purification and meaning.
This verse provides personal history; the tīrtha setting frames the confession but no particular site is named in this line.
It alludes to funeral rites and the mother’s entry into fire (a severe vow), presented as part of the narrative background.