Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 37
यथैते दंशमशका मानुषाणां च कीटकाः । जायंते च म्रियंते च गण्यंते नैव कुत्रचित् । इन्द्रादीनां तथा मर्त्याः संभाव्या जगतीतले
yathaite daṃśamaśakā mānuṣāṇāṃ ca kīṭakāḥ | jāyaṃte ca mriyaṃte ca gaṇyaṃte naiva kutracit | indrādīnāṃ tathā martyāḥ saṃbhāvyā jagatītale
ดุจเหล่าริ้น ยุง และแมลงทั้งหลายท่ามกลางมนุษย์ เกิดแล้วตาย แต่หาได้ถูกนับจริงไม่; ฉันใดก็ฉันนั้น บนพื้นพิภพนี้ มนุษย์ผู้เป็นมรรตยะเมื่อเทียบกับพระอินทร์และเหล่าเทพ ย่อมควรถูกมองว่าเหลือคณาและเล็กน้อยนัก
Sūta
Listener: Sages in the assembly (implied)
Scene: A layered scale image: tiny insects near human feet; above, humans; above them, a distant, radiant Indra in Amarāvatī—conveying relative insignificance and the vast census of births and deaths.
FAQs
From a cosmic viewpoint, births and deaths are countless; humility and earnest pursuit of dharma and mokṣa are therefore essential.
No tīrtha is named in this verse; it supports the broader Māhātmya tone by placing human life in a vast scale.
None explicitly.